k dayandı və onunla birlikdə qorxular da öldü.

«Sabah biz hökmən bir-birimizi tanıyacayıq, - dedim - mən divarlara "Mavi itin gözləri" kəlməsini yazan qadını axtaracağam». O, qəmgin-qəmgin gülümsündü və əlini lampanın soyumaqda olan şüşəsinə qoydu: «Sən gündüzlər heç nəyi xatırlamırsan». Onun kədərli silueti sübh işığında artıq yox olmağa başlayırdı. «Sən qəribə adamsan, - dedi - yuxularını heç vaxt