Qabriel Qarsia Markesin hekayəsini təqdim edir.


İtin mavi gözləri

O, diqqətlə mənə baxırdı, mənsə, bu qızı əvvəllər harda gördüyümü yadıma sala bilmirdim. Onun nəm və məyus baxışları kerosin lampasının titrək işığında parıldadı və mən xatırladım ki, bu otaq və bu lampa hər gecə yuxuma girir, hər gecə burda iztirablı gözləri olan bu qızla görüşürəm. Hə-hə, mən cut hər gecə yuxu ilə gerçəkliyin qeyri-müəyyən sərhəddini aşaraq məhz onu görürəm. Stula söykənib ağırlığımı onun arxa ayaqları üstündə tarazlaşdıraraq siqaret axtarıb yandırdım, acı tüstü halqaları havaya qalxdı. Biz susmuşduq. Mən stulda yırğalanır, o isə ağappaq uzun barmaqlarını lampanın şüşəsində qızdırırdı. Onun göz qapaqlarında kölgələr titrəyirdi. Mənə elə gəldi ki, nəsə deməliyəm, odur ki, fikirləşmədən dilləndim: «Mavi itin gözləri». O da qəmgin-qəmgin cavab verdi: «Hə. Artıq biz bunu heç vaxt unutmarıq». O, lampanın dairəvi işığından kənara çəkildi və təkrar etdi: «Mavi itin gözləri. Mən bunu hər yerdə yazmışdım».

O çevrildi və tualet stoluna yaxınlaşdı. Ay işığı düşmüş güzgüdə onun üzü - üzünün əksi, lampanın itirək işığında yox olmağa hazırlaşan optik obrazı, oxşarı göründü. Soyuq kül rəngli qəmgin gözləri kədərlə mənə baxdı və yerə dikildi, sədəfdən düzəldilmiş pudra qutusunu açdı, pudra yastığını alnına, burnuna toxundurdu. «Mən qorxuram ki, - dedi, - bu otaq başqa birinin yuxusuna girər və burda hər şeyi qarışdırarlar». Pudra qabını şaqqıldadaraq bağladı və ayağa qalxıb lampaya yaxınlaşdı. «Sənə soyuq olmur?» - soruşdu. «Hərdən olur …» - cavab verdim. Üşüyən əllərini açıq lampanın üstünə tutdu, barmaqlarının kölgəsi üzünə düşdü. «Yəqin ki, soyuqlayacam, - şikayətləndi, - əməlli-başlı buz şəhərdə yaşayırsan» - dedi.

Qızın dərisi kerosin alovunda parlaq, qırmızı-mis rəngdə görünürdü. «Sənin dərin bürüncdəndir, - dedim - hərdən mənə elə gəlir ki, sən əsil həyatda hansı bir muzeyinsə küncündə heykəl olmalısan». "Əksinə, - dedi - hərdən sol böyrüm üstdə yatanda ya da ürəyimin