və gözəllik simvolu olan donunu geyindi. Saçlarını çox diqqətlə darayıb düzəltdi, qaşlarını karandaşla tündləşdirdi, dodağına boya çəkdi.

Hazırlaşıb qurtarırdı ki, heyvan ayaqlarının yavaş tappıltısı və qırmızı cöngələri həyətə dolduran Henri ilə köməkçisinin hayxırtısını eşitdi. Çöl qapı danqıldayıb örtüldü və Elisa ərini qarşılamağa hazırlaşdı.

Kandardan ayaq səsləri gəldi, Henri evə girib onu səslədi: "Elisa, hardasan?"

- Geyinirəm. Hələ hazır deyiləm. Yuyunmağa da orda isti su var. Bir az tez ol. Gecikirik.

Henrinin vannada suyu şappıldatdığını eşidən Elisa, onun qara kostyumunu, köynəyini, corabını və qalstukunu gətirib, çarpayının üstünə düzdü, parıldayan ayaqqabılarını da cütləyib yaxına qoydu. Sonra çıxıb girişdə şux və qıs-qıvraq oturdu. Çayqırağı yola tərəf baxdı, ordakı söyüd cərgəsi don vurmuş yarpaqlarıyla hələ də sarı rəngdəydi və boz dumanın altında zərif günəş şüası zolağına oxşayırdı. Boz gündüz vaxtının yeganə rəngiydi bu. Yerindən tərpənmədən uzun müddət belə oturdu. Hərdən gözünü qırpırdı.

Henri qalstukunu jiletin içinə salaraq, qapını taqqıldadıb gəldi. Elisanın bədəni qatıb qaxaca döndü, üzü ciddiləşdi. Henri ayaq saxlayıb ona baxdı: «Nə olub, Elisa? Elə qəşəngsən ki!»

- Qəşəng? Deyirsən qəşəngəm? «Qəşəng» deyəndə sən nəyi nəzərdə tutursan?

Henri çaşdı: “Bilmirəm. Mənə elə gəlir ki, sən dəyişmisən, güclü və xoşbəxtsən".

- Güclüyəm? Hə, güclü. “Güclü" nəyə deyirsən?

Henri tutuldu: «Sən nəsə bir oyun oynayırsan, - aciz-aciz dilləndi: - Nəsə bir oyundu bu. Elə güclüsən və kefin də elə yuxarıdı ki, cöngəni danaboyun eləyib dizinin altına qoyarsan, sonra da adi bir qarpız kimi parçalayıb yeyərsən».

Elisa bir anlığa ciddiliyini itirdi: “Henri! Elə danışma. Sən nə dediyini bilmirsən, - deyib yenə əvvəlki halına qayıtdı. Mən güclüyəm, - özünü öydü. - Amma necə güclü olduğumu əvvəllər bilməmişəm".

Henri traktor qarajı tərəfə baxdı, təzədən Elisaya baxanda isə baxışları dəyişmişdi- yenə özününküydü: “Mən indi maşını