ı çıxardıram. Sən də onacan paltonu geyinə bilərsən".

Elisa evə girdi. Henrinin darvazaya tərəf sürdüyü maşının səsini eşitdi, motor boş yerə işləyirdi. Elisa ləngiyirdi; şlyapasının orasını dartır, burasını sıxırdı. Nəhayət, Henri motoru söndürəndə paltosunu geyinib çıxdı.

Çay boyu palçıqlı yolla atıla-atıla gedən balaca rodster quşları uçurdur, dovşanları qovub kolluğa salırdı. Söyüd cərgəsinin üstüylə ağır-ağır uçan iki boz durna çayın yatağına endi. İrəlidə, lap uzaqda yolla irəliləyən bir qaraltı gördü Elisa və tanıdı.

Maşın qaraltıya çatıb ötəndə Elisa çalışacaq ki, o tərəfə baxmasın, amma gözləri sözünə baxmaya da bilər. “Olsun ki, onları yolda atıb, - öz-özünə pıçıldadı. - Eybi yoxdu, bu elə də əhəmiyyətli deyil. Amma qazanı saxlayıbdı, - öz-özünə izah elədi. - Qazanı saxlayıbdı. Ona görə də yolda ata bilməyib".

Rodster döngəni burulanda Elisa uzaqdan karvanı gördü. Silkələnib, ərinə tərəf elə çöndü ki, maşın ötüb keçən anda nə üstüörtülü balaca furqonu, nə də bir-birinə uyuşmayan ekipajı görə bilmədi.

Bircə an davam elədi bu. Hər şey yaxşı ötüşdü. Elisa geri baxmadı və motorun səs-küyündə səsi eşidilsin deyə, bərkdən: “Bu axşam yaxşı olacaq; yaxşı yemək-içmək olacaq", - dedi.

- Sən yenə dəyişmisən, - Henri gileyləndi, əlinin birini ruldan çəkib Elisanın dizinə toxundu.

- Mən gərək səni tez-tez buralara nahar eləməyə gətirəm, hər ikimizçün yaxşı olar bu. Fermada işləməkdən kütləşmişik.

- Henri, şərab da içə bilərikmi?

- Əlbəttə. Yaxşı ki dedin! Bu lap əla olardı. Elisa bir müddət dinmədi, sonra dedi: “Henri, döyüşdə mükafat almaq üçün kişilər biri-birinə çoxmu xəsarət yetirirlər?"

- Hərdən olur, amma tək-tük. Nədi ki?

- Bilirsən, hardasa oxumuşam ki, bir-birinin burnunu sındırırlar, qan axıb sinələrinə tökülür; oxumuşam ki, qana hopmuş əlcəklər daş kimi ağırlaşır.

Henri arvadına tərəf baxdı: “Nə olub, Elisa? Mən heç bilməzdim ki, sən belə şeylər oxuyursan", - dedi. Maşını dayanacağa sürdü, sonra sağa - Salinas çayının