çubuqları çox zərif və balaca görünürdülər. Gözünün üstünə düşən saç çəngəsini əlcəyin arxasıyla geri eləyəndə yanağına palçıq yaxdı. Arxada, pəncərələrə çatan sıx bitmiş qırmızı ətirşah çiçəkləriylə əhatə olunmuş səliqə-səhmanlı ağ ferma binası yerləşirdi. Pəncərələri yaxşı cilalanmış və pilləkəninə ayaqaltı salınmış təmiz və səliqəli bir evdi bu.

Eliza yenə traktor qarajı tərəfə baxdı: yad adamlar indi onların hühdürbortlu gübrədaşıyan arabalarının içindəydilər. Əlcəyini çıxardıb güclü barmaqlarını köhnə xrizantem köklərinin ətrafında bitmiş yaşıl, təzətər cücərtilərin arasına qoydu. Yarpaqları yayıb sıx cücərtilərin ara-bərəsinə baxdı. Burda nə bit, nə məryəmqurdu, nə ilbiz, nə də ziyanverici kəpənək tırtılları var idi. Onun sürətlə işləyən barmaqları zərərli həşəratları yerindəcə məhv eləyirdi.

Elisa ərinin səsinə diksindi. O, sakitcə yaxınlaşdı, çiçəkləri heyvanlardan, itlər və cücələrdən qorumaq üçün çəkilmiş dəmir tor arakəsmənin üstünə əyildi.

- Yenə çiçəklər, - dedi. - Yaxşı çıxış almısan.

Elisa belini düzəltdi, əlcəklərini təzədən geydi. “Hə, gələn il lap yaxşı olacaq," - dedi. Onun danışıq tərzində və üzündə bir az qürrələnmək var idi.

- Bacarıqlısan, - Henri dedi. - Bu il sarı xrizantemlərin eləsi var idi, o düymə enindəydi. Çox istərdim ki, meyvəçilikdə də belə nəticələr əldə eləyəsən, o cür iri almalar yetişdirəsən.

Elisa diqqətlə baxdı. “Bəlkə, bunu da bacardım. Belə şeylərdə bacarıqlıyam. Anam beləydi. Yerə sancdığı çöpü də bitirib böyüdürdü. Deyirdi ki, əlim əkinçi əlidi, işini bilir".

- Hə, çiçəklərdə bu özünü göstərir, - Henri dedi.

- Henri, o kişilər kim idi?

- Hə, gəlmişdim elə onu deyəm sənə. Qərb Ət Kompaniyasındandılar. Üçillik cöngələrin otuzunu satdım. Hardasa elə mən deyən qiymətə razılaşdıq.

- Yaxşıdı, - Elisa dedi. - Yaxşı eləmisən.

- Həm də deyirəm, - Henri sözünə davam elədi, - deyirəm şənbə günüdü, günortadan sonra Salinasa gedib restoranda nahar eləyərdik, sonra kinoya gedərdik - bu hadisəni