i əməlli-başlı qeyd eləyərdik.

- Yaxşı, - Elisa təkrar elədi. - Hə, yaxşı olar.

Henri zarafatyana tonda davam elədi: “Bu axşam döyüş də var. Necə bilirsən, bəlkə, döyüşə də baxardıq?"

- Oh, yox, - nəfəsini çəkib dedi. - Yox, döyüş xoşlamıram.

- Zarafat eləyirəm, Elisa. Biz kinoya gedərik. Gedək baxaq. İki film gedir indi. Mən Skottini götürüb gedirəm, cöngələri təpədən aşağı endirib gələcəm. Hardasa iki saat çəkəcək. Saat beş üçün şəhərə gedib Kominos otelində nahar elərik. Hə, necədi, xoşuna gəlir?

- Əlbəttə, xoşuma gəir. Evdən kənarda nahar eləmək yaxşıdı.

- Hə, lap yaxşı. Mən də gedim iki at götürüm.

«Elə bilirəm ki, onacan bu cərgələrin bir neçəsini çıxardıb başqa yerdə əkə bilərəm», - Elisa dedi. Sonra o eşitdi ki, əri anbar tərəfdə Skottini səsləyir. Az sonra isə, solğun sarı təpənin ətəyiylə iki kişinin, at belində, öküzləri axtarmağa getdiyini gördü.

Burda xrizantemlərin kök atması üçün kvadrat şəkilli balaca qum ləki var idi. Belləyib torpağın altını üstünə çevirdi, hamarlayıb sığalladı, sonra bellə döyüb bərkitdi. Şitilləri əkməyə bir-birinə paralel on cız düzəltdi. Xrizantem ləkinin arxa tərəfindəki cücərtilərdən çıxartdı, əlindəki qayçıyla hər birinin yarpaqlarını kəsdi və səliqəylə dəstələdi.

Yol tərəfdən oxa sürtünən təkər səsi, nal tappıltısı eşidildi. Elisa boylanıb baxdı. Söyüd və qovaq ağaclarının sıx bitib yayıldığı çayın sahili boyu uzanan kənd yoluyla qəribə bir nəqliyyat gəlirdi; üstünə mühacir vaqonlarının örtüyünə oxşayan dairəvi brezent çəkilmiş ressorlu furqon idi bu - yorğun qoca atla bozumtul ağ eşşəyin qoşulduğu furqon.
Qısasaqqal, cantaraq kişi brezent yanların arasında oturub, güclə yeriyən qoşqu heyvanlarını idarə eləyirdi. Furqonun altında, dal təkərlərin arasıyla qarışıq cinsli arıq, uzunayaq it sakitcə yeriyirdi. Brezentin üstü səliqəsiz, əyri-üyrü xətlə yazılmışdı: «Mətbəx qab-qacağı, bıçaqlar, qayçılar,qazon otunun biçilməsi. Həmişə. ”İki sətirin altından yazılmış, səhv də olsa, təntənəli yekun: