“Həmişə. „Hər bir hərfin altından kiçik iti xətlər boyunca qara rəngli boya axmışdı.

Elisa çömbəltmə oturub, salxaq-sərgərdan furqonun ötüb keçməsinə baxırdı. Amma furqon keçib getmədi, onların evinin qarşısında köhnə əyri təkərlərini qıcırdadıb cırıldadaraq ferma yoluna döndü. Uzunayaq it təkərlərin arasından çıxıb qabağa qaçdı. Dərhal da iki ferma iti onun üstünü aldı; üçü də dayandı, titrəyən düz quyruqları və gərgin ayaqlarıyla tələsmədən, səfir ləyaqətiylə dövrə vurub, məlahətlə fınxırdılar. Karvan məftil tordan olan arakəsməyə çatıb yavaşıdı və dayandı. Təzəgələn it say üstünlüyünü görüb quyruğunu qısdı, beliylə boynunun tüklərini qabardaraq dişlərini göstərdi və furqonun altına girdi. Furqonda oturmuş kişi qışqırdı: “Bu itin əlinə girəvə keçsə, üzünü görmə“.

Elisa güldü: "Görürəm. Belə şey, ümumiyyətlə, tez-tezmi olur?"

Kişi də Elisaya qoşulub ürəkdən güldü: “Bəzən heç həftələrlə olmur», - dedi və köntöy bir hərəkətlə təkərin üstündən aşağı düşdü. Atla eşşək susuz çiçək kimi ölgün idilər.

Elisa gördü ki, kişi çox cantaraq adamdı. Saç-saqqalı ağarsa da qoca görünmürdü. Əynindəki qara nimdaş kostyum qırışmışdı və üstündə yağ ləkələri var idi. Onun gülüş səsi kəsilən kimi üzündə və gözündəki təbəssüm də yox oldu; qara gözləri faytonçu və dənizçilərə xas olan kədərlə doluydu. Toxunma məftil arakəsmənin üstünə qoyduğu qabarlı əlləri çatlamışdı və hər çat qara xətt əmələ gətirirdi. Əzik şlyapasını başından götürdü.

- Mən yol azmışam, madam, - kişi dedi, - bu yol çayın o üzündə Los Ancelosa gedən magistral yolla kəsişirmi?

Elisa ayağa durub qayçını döşlüyün cibinə qoydu.

- Bəli, - dedi, - amma dövrə vurur, sonra çayın dayazından keçir. Məncə, sizin furqon qumdan keçə bilməyəcək.

Kişi bir az kobud cavab verdi: «Heyvanların hansı fədakarlığa qadir olduğunu görsəydiniz, təəccüblənərdiniz».

- Özlərini işə verəndə, eləmi? - Elisa soruşdu.

Kişi bir anlığa gülümsədi: «Bəli, özlərini işə verəndə».

- Yaxşı, - Elisa dedi, - elə bilirəm ki,