oldu: “Oh, bu xrizantemdi; iri ağ və sarı xrizantemlər. Hər il əkirəm, bu tərəflərdə ən iri çiçəkləri mən becərirəm“.

- Uzunsaplı çiçəklər? Parlaq tüstü rənginə çalır? - kişi soruşdu.

- Elədir ki, var.Nə yaxşı da təsvir elədiniz.

- Nə qədər ki, öyrəşməmisiniz, başgicəlləndirici iyi var, - kişi dedi.

- Acıtəhər qəşəng iyləri var, - Elisa etiraz elədi, - heç də başgicəlləndirici deyil.

Kişi tələsik tonu dəyişdi: "Bu qoxu mənim xoşuma gəlir".

- Bu il ondüymlük çiçəklərim var idi, - Elisa dedi.

Kişi məftil arakəsmənin üstündən bir az da qabağa əyildi: “Bəri baxın, yol tərəfdə bir qadın tanıyıram, çox yaxşı bağı var. Hər çiçəkdən varıdı,amma bir dənə də xrizantemi yoxdu. Keçən dəfə onun mis ləyəninin dibini düzəldirdim (çətin işdi, amma mən bunu yaxşı bacarıram), mənə dedi ki, işdi-şayət, xrizantem görüb-eləsəniz, bir az toxum gətirin mənə. Hə, bax belə dedi".

Elisanın gözlərində həyəcan və səbirsizlik göründü: «O qadın xrizantemlər barədə nə bilə bilərdi ki. Toxumunu da əkə bilərsiniz, amma ən asan yol, bax, burda gördüyünüz şitilləri əkməkdi».

- Oh, - kişi dedi. - Deməli, mən ona heç nə apara bilmərəm.

- Yox, niyə ki, apara bilərsiniz, - Elisa qışqırdı. - Bir neçəsini nəm qumun içinə qoyaram, gedəndə özünüzlə apararsınız. Əgər dibçəkdə nəm saxlansalar, kök atacaqlar. O qadın sonra onları başqa yerə əkə bilər.

- Yəqin ki, o qadın sevinəcək, madam. Deyirsiniz, bunlar yaxşıdılar, eləmi?

- Gözəldilər, - Elisa dedi. - Oh, gözəldilər. - Onun gözləri parladı, əzik şlyapasını başından götürüb qara, qəşəng saçlarını silkələdi. - Mən onları gül dibçəyinə qoyacam, siz də özünüzlə apara bilərsiniz. Keçin həyətə.

Kişi doqqazdan keçib gələnəcən həyəcanlanmış Elisa qırağında ətirşah bitmiş cığırla evin arxasına qaçdı və qırmızı rəngli böyük gül dibçəyiylə geri qayıtdı. İndi əlcəklərini unutmuşdu. Cücərti ləkinin yanında dizini yerə qoydu, qumlu torpağı barmaqlarıyla eşələyib, təzə, parlaq dibçəyə yığdı. Sonra da hazırladığı bir dəstə