ərzində o, kafedə oturub başqa ruslarla söyüşürmüş. Bir də deyirlər ki, o, rus ola bilməzdi, çünki ruslar heç vaxt evə belə tez qayıtmırlar.

Keçən ilin fevralı idi. Artıq yuxuya gedirdim ki, pəncərəmin arxasından beş kəskin zərbə səsi eşitdim. Yuxuda mənə elə gəldi ki, mən hələ balacayam və həyətdə qamçı şaqqıldadıram və hər dəfə qamçı şaqqıldayanda onun səsinə sevinirəm. Birdən mən ayıldım və başa düşdüm ki, bu, revolvyer atəşinin səsidir. Qaçıb pəncərəni açdım və gördüm ki, aşağıda, 7 nömrəli evin qarşısındakı səkidə əlində portfel olan bir kişi üzüqoyulu yıxılıb qalıb. Bu zaman ayaq səsləri eşidildi, küçənin küncündən polis işçisi qaçıb gəldi, yerdəki adama yaxınlaşdı, onu qaldırıb baxdı, ancaq “Ax, zəhrimar!” deyib onu yenə yerə uzatdı və fit çaldı. O dəqiqə küçənin o biri başından daha bir polis göründü və cəld birinciyə yaxınlaşdı.

Mən əlbəttə tezcənə ayaqqabını ayağıma keçirib paltonu çiynimə saldım və aşağı şığıdım. O biri evlərdən vegeterian, musiqiçi, ixtioloqlardan biri, dalandarlar və filatelist də qaçıb gəldilər. Qalanları pəncərədən baxıb qorxudan çənələri əsə-əsə düşünürdülər: “Cəhənnəm olsun, başıma iş açaram”. Bu vaxt polislər adamın üzünü çevirdilər.

- Bu ki, pan Yanskinin evində yaşayan rusdur. Kopıtenko, ya da Kovalenko. - mən titrək səslə dedim. - O, ölüb?

- Bilmirəm. - Polis qaş-qabaqla cavab verdi. - Həkim çağırmaq lazımdır.

- Siz onu bu vəziyyətdə qoyacaqsınız? - musiqiçi əsəbiliklə kəkələdi. - Onu xəstəxanaya aparın.

Küçədə artıq on iki nəfər toplanmışdı, hamı soyuqdan və qorxudan titrəyirdi, polislər isə zərərçəkənin yanında çömbəlib nədənsə onun varatnikini açırdılar. Bu vaxt əsas küçənin başında taksi dayandı, sürücü nə baş verdiyini öyrənmək üçün maşından düşdü. Yəqin fikirləşib ki, bu, sərxoş adamdır və onu evinə aparıb pul qazanmaq olar.

- Qardaş, nolub? - o, dostcasına bizdən soruşdu.

- Adam vurublar. - veqeterian dişi dişinə dəyə-dəyə cavab verdi. - Onu maşına qoyub təcili yardıma aparasınız, bəlkə hələ