ə sağdır.

- Lənətə gələsən! - sürücü deyindi. - Belə işləri heç xoşlamıram. Yaxşı, gözlüyün, indi dönüb gəlirəm.

O, tələsmədən maşınına tərəf gedib, onu bizim yanımıza sürdü.

- Onu maşına qoyun - dedi.

İki polis rusu qaldırıb çətinliklə maşına qoydular. O, əslində belə ağır deyildi, ancaq ölüləri idarə etmək çətin olur axı.

- Siz onunla gedin, kolleqa, mən də şahidlərin adlarını yazım. - Bir polis o birinə dedi. - Sürücü, siz “Təcili yardım”a sürün, özdə bir az tez.

- Bir az tez. - sürücü donquldandı. - Bəlkə heç mənim əyləcim işləmir.

Və getdi.

Qalan polis cibindən bloknotunu çıxarıb dedi:

- Adlarınızı deyin, cənablar. Bu, sadəcə şahid ifadələri üçündür.

Və bir-bir hamımızın adını yazdı. O, xeyli qurdalandı. Deyəsən əlləri donmuşdu. Elə biz özümüz də buzlamışdıq. Mən otağıma qayıdanda on ikiyə iyirmi beş dəqiqə işləmişdi. Deyəsən hər şey on dəqiqə çəkmişdi.

Bilirəm, siz deyəcəksiniz ki, bu hadisədə qeyri-adi heç nə yoxdur. Ancaq qulaq asın, pan Taussiq, bizim küçəmiz kimi sakit küçədə bu, böyük hadisə idi. Qonşu küçələr bizim şöhrətimizin işığında qızınırlar. Çünki, onlar “o hadisə bu tində olub” deyə bilirlər. Bizdən uzaqda olan küçələrin sakinləri laqeyd görünməyə çalışırlar, ancaq bu, bilmək istəyirsinizsə, ancaq hikkədən və həsəddən irəli gəlir - axı hadisə onların küçəsində olmayıb. Daha uzaqda yaşayanlar isə əllərini yellədib deyirlər: “Deyəsən orda kimisə vurublar, Allah bilir, düzdü, ya yox”. Ancaq bu yalnız və yalnız paxıllıqdandır.

Təsəvvür edirsiniz də, sabahsı gün bizim küçənin bütün sakinləri axşam qəzetlərinə necə hücum çəkdilər? Əvvəla biz bizim qətl haqqında yenilikləri öyrənmək istəyirdik. İkincisi, hamı öz küçəsində baş vermiş hadisə haqqında oxuyacağından həzz alırdı. Məlumdur ki, insanlar qəzetdə şahidi olduqları hadisə haqqında oxumağı daha çox sevirlər. Deyək ki, Uyezddə at yıxılıb və bu, nəqliyyatın hərəkətini on dəqiqə iflic edib. Əgər bu barədə heç nə yazılmayıbsa, şahid əsəbləşir və qəzeti stolun