üstünə tullayır, çünki orda oxumağa heç nə yoxdur. Onun özünün də birbaşa iştirak etdiyi hadisənin jurnalistləri maraqlandırmaması onu demək olar ki, təhqir edir. Məncə hadisələr bölməsi məhz bu cür hal şahidləri üçün yaradılıb ki, onlar inciyib qəzet almaqdan əl çəkməsinlər.

Hadisə haqqında heç bir qəzetdə heç nə yazılmaması bizi təhqir etmişdi. “Lənət şeytana! - biz donquldanırdıq. – Burda hər cür siyasi hadisədən, müxtəlif fırıldaqlardan, hətta tramvayın əl arabasını əzməsindən də yazırlar, ancaq bizim qətl haqqında bir kəlmə də yazmayıblar. Bu qəzetlər necə də satqındırlar!”

Sonra filotelistin ağlına gəldi ki, bəlkə polis qəzetlərdən xahiş edib ki, istintaq bitənə qədər heç nə yazmasınlar. Bu bizi həm sakitləşdirdi, həm də bir az da həyəcanlandırdı. Biz belə bir küçədə yaşadığımızla fəxr edirdik və əmin idik ki, bu sirli hadisə ilə əlaqədar şahid kimi polisə çağırılacağıq. Ancaq ikinci güç də qəzetlərdə heç nə yazılmadı və polisdən istintaqı aparmaq üçün heç kim gəlmədi, ən təəccüblüsü isə o idi ki, heç kim mərhumun yaşadığı evin sahibigilə gəlib onun otağına baxmadı və onu möhürləmədi.

Bu artıq bizə möhkəm toxunmuşdu. Musiqiçi dedi ki, bəlkə polis işi itirmək istəyir, Allah bilir bu işdə kimin barmağı var.

Üçüncü gün də qəzetlər susanda bütün küçə hirslənməyə başladı və hamı bir ağızdan iddia etdi ki, biz bunu belə qoymayacağıq, necə olsa mərhum bizim qonşumuz idi və biz bütün bu fırıldağın üstünün açılmasına nail olacağıq. Bizim küçəyə onsuz da xor baxırlar - səkimiz pis gündədi, işıqlandırma çox pisdir, ancaq burda hansısa parlamentari, ya da jurnalist yaşasaydı, yəqin ki, hər şey başqa cür olardı. Əməlli-başlı küçədi, ancaq müdafiə edəni yoxdur.

Qısası, küçədə qarşısıalınmaz narazılıq yaranmışdı. Qonşular yaşlı və hörmətli adam kimi mənə müraciət etdilər ki, bölməyə gedim və qətlə bu qədər pis münasibət bəslənməsini kimossara danışım.

Mən də əvvəldən bir az tanıdığım komissar Bartoşekin yanına getdim. O, elə qaraqabaq adam idi ki.