. Deyirlər o, hələ də hansısa nakam məhəbbətin iztirablarını çəkir. Polis xidmətinə də məhz bu dərdin ucbatından başlayıb.

- Pan komissar, - ona dedim. - Gəldim öyrənəm ki, Kruçembur küçəsindəki qətl hadisəsinin istintaqı necə gedir. Bu iş haqqında bu qədər susulması bizi təəccübləndirir.

- Hansı qətl? - komissar soruşdu. - Orda heç bir qətl hadisəsi olmayıb. Mən dəqiq bilirəm, axı bu, bizim rayondur.

- Necə yəni? Bəs küçədə güllələnən o rus? Kovolenko, ya da Kopıtenko? – mən xatırlatmağa çalışdım. - Orda iki polis var idi. Biri şahidlərin adlarını yazdı, o biri mərhumu “Təcili Yardım”a apardı.

- Bu, mümkün deyil. - komissar bəyan etdi. - Bizdə heç bir qətl qeydə alınmayıb. Yəqin səhv edirsiniz.

- Ah, pan komissar, - mən artıq əsəbləşməyə başladım. - bu hadisənin ən az əlli şahidi var, hamısı da bunu təstiq edə bilər. Biz loyal vətəndaşlarıq, pan komissar və əgər dilimizi saxlamaq lazımdırsa, elə də deyin, bilək. Ancaq heç nədən qətli görməməzlikdən gəlmək olmaz axı. Biz qəzetlərə yazacağıq.

- Dayanın! - komissar sifətinə elə ciddi ifadə verdi ki, mən hətta qorxdum. - Xahiş edirəm, hər şeyi başdan danışın.

Mən hər şeyi olduğu kimi danışmağa başladım və komissar elə həyəcanlandı ki, hətta hirsindən yamyaşıl oldu. Ancaq elə ki mən bir polisin o birinə “Siz onunla gedin, kolleqa, mən isə şahidləri yazım” dediyi yerə çatdım, o, rahatca köksünü ötürdü və dilləndi:

- Ay Allah, axı onlar bizim işçilər olmayıblar! Bəs siz niyə bu “polislərə” qarşı əsl polisləri çağırmadınız?! Axı sizin necə ağlınıza gəlmədi ki, polislər heç vaxt bir-birinə “kolleqa” demirlər? Xəfiyyələr bəlkə belə danışa bilərlər, ancaq polis - heç vaxt! Eh, məsum sivil, “kolleqa”, axı siz niyə onların həbsi üçün heç bir tədbir görmədiniz?

- Axı nəyə görə? - mən kədərlə soruşdum.

- Sizin qonşunuzu öldürdüklərinə görə! - komissar qışqırdı. - Ən azı qətdə əlbir olduqlarına görə. Siz neçə ildir Kruçemburski küçəsində yaşayırsınız?

- Doqquz - mən dedim.

- Onda siz bilməli