vaxtlardan bu vəziyyət mənim heç də xoşuma gəlmirdi.

Hətta altı il keçdikdən sonra belə, bu həyəcana heç alışa bilməmişdim.

Bütün bu illər ərzində orta sinif şagirdləri arasında bir nəfər də olsun, güvənə biləcəyim kimsə olmamışdı ki, onunla dost olum. “Yoldaş” deyə çağırdıqlarım da idman zalında birgə məşq elədiyim uşaqlar idi.

Demək olar ki, hamısı məndən yaşca böyük idilər, yarısı da işləyirdi.

Buna baxmayaraq, onlarla olmaq mənə daha maraqlı idi. Məşqdən sonra birlikdə harasa gedib pivə içirdik.

Mənim sinif yoldaşlarımdan fərqli olaraq tamam başqa düşüncənin adamları idilər. Onlarla keçən vaxtımı boşa sərf etmir, yeni, vacib şeylər öyrənirdim...

Hələ də düşünəndə məni vahimə basır ki, əmimin idman zalına gedib boksla məşğul olmasaydım, məni hansı aqibət gözləyərdi.

Yay tətilinin ortalarında bir hadisə baş vermişdi. Matsumoto adlı bir sinif yoldaşım intihar etmişdi. Tamamilə diqqətdən kənar biri idi. Daha dəqiq desək, simasız biri.

Mənə deyəndə ki, o ölmüşdü, onun görünüşünü belə çox çətinliklə xatırladım.

Bütün bir yerdə oxuduğumuz vaxt ərzində cəmi iki, ya üç dəfə söhbət etmişdik.

Sir-sifəti bir o qədər yaxşı da deyildi. Onun haqqında elə bu qədərini deyə bilərəm.

Onun ölümü 15 avqustda müharibənin bitməsi ildönümündən* (*1937-1945 illəri əhatə edən Sakit okean müharibəsi 15 avqustda tamamlanmışdı) bir neçə gün əvvəl olduğu üçün dəfn mərasimi də elə həmin günə təsadüf etmişdi. Mən dəqiq xatırlayıram: çox isti bir gün idi.

Evə zəng edib mənə demişdilər ki, hamı kimi mütləq dəfn mərasimində iştirak edim.

Bütün sinif orada idi. Matsumoto metroda özünü qatarın altına atmışdı.

Səbəbini isə heç kim bilmirdi. Ölümqabağı yazdığı məktubunda daha məktəbə getmək istəmədiyini yazmışdı. Niyə getmək istəmir? - bunu yazmamışdı. Təbii ki, bütün müəllimlər şokda idi.

Dəfndən sonra hər kəsi məktəbdə topladılar və direktor hamıya bəlli olan çürük sözlərdən yapışıb durmuşdu: biz Matsumoto üçün qəmlənirik...ölümü nə qədər ağır olsa da