- Hə, yaxşı yadıma düşdü, - hekayətçi yenə sözünə davam elədi. - Siz Luvinada heç vaxt aydın səma görə bilməzsiniz. Luvinada səma sanki bozarıb, əhəng tozundan pərdəyə bürünüb. Bu toz heç vaxt çəkilib getmir. Dağların yamacları isə lüm-lütdür: nə bir ağaca, nə bir yaşıl ota rast gələ bilməzsiz. Bir sözlə, adamın gözlərinin baxıb dincəlməsi üçün heç nə yoxdur. Elə bil ətrafdakı hər şeyin canına kül, əhəng tozu hopub. Siz özünüz bunu öz gözlərinizlə görəcəksiniz: qup-quru, ölü dağlar və onların arasında başı göyə dirənən Luvina. Luvinanın yamacına səpələnən və uzaqdan ağ xal kimi görünən komalar ölü adamın alnındakı ağ gül çələngini xatırladır.

Uşaqların hay-küyü lap yaxından eşidilməyə başladı və bir az keçməmiş onlar meyxanaya doluşdular. Hekayətçi ayağa qalxıb qapıya yaxınlaşdı.

- Basın burdan bayıra! - uşaqların üstünə qışqırdı. - Qoyun camaat sakit oturub söhbət eləsin! Oynuyun, amma hay-küysüz.

O, yenidən stola tərəf gəlib yerində oturdu və yarımçıq qalmış söhbətinə davam elədi: - Deməli belə, dediyim kimi, Luvinada yağışın yağmağı hələm-hələm baş verən hadisə deyil. İlin tən ortasında yağış Luvinanı tər-təmiz çimizdirir, qayaları oyur, bütün daş-kəsəyin toz torpağını yuyub aparır. Yağışdan sonra hara baxsan ancaq daş-kəsək görərsən. Amma bu vaxtlar buludlara baxmaq adama xüsusi ləzzət eləyir. Görürsən ki, iki ağır, köpmüş bulud o dağdan bu dağa sürünə-sürünə axırda bir-biriylə toqquşur, zərbdən hərəsi bir tərəfə atılır və bu vaxt elə bil qayaların ülgüc zirvələrinə dəyib yırtılıblarmış kimi partlayırlar. Bu partlayışın səsi aləmi başına götürür. Bu cür təxminən on-on iki gün davam eləyir. Sonra gələn il bu vaxtlaracan yağışın ayağı buralardan kəsilir. Bir də görürsən bir neçə il Luvinaya yağış yağmır.

…Belə-belə işlər, Luvinaya yağış gec-gec yağır. Hətta qıraq adama elə gəlir ki, buralara ömür-billah yağış yağmayıb. Buranın torpağı da yaşlı adamın dərisi kimi quruyub, yeyilib, qırışıb. Yağışdan sonra torpağın üstü «yağış tikanları» ilə örtülür.