Bütün meydanda nə bir kol, nə bir ot gördüm. Külək ordan vurub burdan çıxırdı. Biz də sanki yanğından çıxan bu lüm-lüt meydanın düz ortasında dayanmışdıq.

- Biz hara gəlib çıxmışıq, Aqrippina? - arvadımdan soruşdum.

O ancaq çiyinlərini çəkdi.

- Yaxşı, onda get axtar gör buralarda nahar eləməyə, gecələməyə yer tapa bilirsən. Biz səni burada gözləyirik, - dedim.

O, balaca oğlumuzu da özüylə götürüb çıxıb getdi. Getdi və qayıtmadı.

Günəş dağların arxasında gizlənəndən sonra biz onu axtarmağa yollandıq. Boş küçələrlə bir xeyli gəzib dolaşdıq. Axır ki, onu tapdıq. O, kilsənin düz ortasında oturmuşdu. Uşaq onun dizləri üstə yatmışdı.

- Aqrippina, neynirsən burda?

- Gəlmişəm dua eliyim.

- Heç dua eləməyin vaxtıdı? - mən təəccübləndim. O, yenidən çiyinlərini çəkdi. Bu boş, deşik damından küləyin vıyıltıyla içəri dolduğu anbara oxşar daş kilsədə də dua eləmək olarmı?

- Mehmanxana tapdın?

- Burda mehmanxana yoxdur.

- Bəs karvansara?

- Burda karvansara da yoxdur.

- Heç olmasa bir adamla rastlaşdın? Yəni bu boyda kənddə bir adam yoxdur? - mən soruşdum.

- Var. Üzbəüz evdə… Qadınlardı… Elə indi də orada, qapının arxasında dayanıblar. Bax, qapının çatlarından gözləri parıldıyır. Görürsən? Onlardır… Bizə baxırlar… Biri özündə cürət tapıb başını bayıra çıxardı… Par-par parıldayan iri gözləri vardı, nimçə boyda… Amma yemək üçün bizə verməyə heç nəyləri yoxdur. Heç qapını belə üzümə açmadılar. Bir onu dedilər ki, kənddə yeməyə heç nə yoxdur… Mən də bu kilsəyə gəlib allaha dua eləməyə başladım.

- Bəs niyə meydana qayıtmadın? Biz axı səhərdən səni orda gözləyirik.

- Mən bura dua eləmək üçün gəlmişəm. Hələ duamı qurtarmamışam.

- Biz hara gəlib çıxmışıq, Aqrippina?

Arvadım yenə çiyinlərini çəkdi.

Biz kilsədəki səcdəgahın arxasında özümüzə yer düzəldib gecələmək üçün burada qaldıq. Düzdür, külək bura da özünü soxurdu, amma kilsədə ən az yel çəkən yer məhz səcdəgahın arxasıydı. Bütün gecəni külək dayanmadan uğuldayırdı, kilsənin