r evdə olur, sevindim. Belə xidmətçilər ancaq ev-eşiyi yığışdırır, bazarlıq edir, sonra çıxıb gedirlər. O, şlyapasını çıxartdı. Mavi gözlərini mənə zilləyəndə gördüm ki, o doğrudan da gözəldir, özü də elə yaxşı baxırdı ki, məndə dəhşətli bir arzu oyandı, özümü arzuma təslim etdim. Onu qollarım arasına aldım, qəfildən yumulmuş gözlərindən öpməyə başladım… öpdüm… Çox öpdüm… o qədər öpdüm ki, gəl görəsən.

O müqavimət göstərir, məni itələmək istəyir ve tez-tez deyirdi:

- Qurtarın görək… qurtarın… yaxşı, qurtarın.

Görəsən o nə demək istəyirdi? Belə hallarda «qurtarmaq» sözünün ən azı iki mənası olur. Onu susdurmaq üçün gözlərindən əl çəkib dodaqlarından öpdüm, beləliklə, «qurtarmaq» sözünə özüm istədiyim mənanı verdim. O çox müqavimət göstərmədi. Tonkində öldürülmüş kapitanın xatirəsini təhqir eləyəndən sonra bir-birimizə baxanda onun baxışında yorğunluq, eyni zamanda dözüm və mülayimlik gördüm, narahatlığım yoxa çıxdı. Mən də alicənab, iltifatlı və mehriban olmağa çalışdım. Bir saata yaxın söhbət eləyəndən sonra soruşdum:

- Siz harada nahar edirsiniz?

- Yaxınlıqdakı balaca bir restoranda.

- Tək?

- Əlbəttə.

- Bəlkə mənimlə nahar edəsiniz?

- Harada?

- Bulvardakı yaxşı restoranların birində.

O, bir az tərəddüd elədi. Mən əl çəkmədim. Axırda:

- Mən yaman darıxıram… çox darıxıram, deyə özünə haqq qazandırıb güzəştə getdi.

Sonra əlavə elədi:

- «Gərək elə don geyəm ki, tünd qara olmasın». O yataq otağına keçdi. Otaqdan çıxanda görkəmi dəyişmişdi, zərifliyi gözə çarpırdı, boz rəngli sadə paltar geymişdi. Bu paltarla həm qəbiristanlıqda həm də şəhərdə görünmək olardı. Nahar yaxşı keçdi. O şampan içdi, qızardı, cana gəldi, sonra birlikdə onun evinə qayıtdıq.

Qəbirlər üzərində yaranmış bu əlaqə üç həftəyə qədər davam elədi. Amma hər şey adamı təngə gətirir, ələlxüsus, qadınlar. Mən səfərə çıxmağımı bəhanə gətirib ondan ayrıldım. Alicənablıqla ayrıldım. Əvəzində mənə çoxlu təşəkkür elədi. Məndən vədə aldı, and içdirdi ki, qayıdanda