olan Edip haqda rəvayət, heç olmasa yaxşı romanlar, yaxşı əhvalatlar yaratmağa imkan verdi”.

“Heç bir mənalanma (heç bir zövq alma) mümkün deyil – mən buna kütləvi mədəniyyətin çərçivələri içərisində əmin oldum (kütləvi mədəniyyət anlayışını, kütlə mədəniyyətindən odla su kimi ayırmaq lazımdır), çünki bu mədəniyyət xırda burjuaziya nümunələrindən qurulub. Bizim zidiyyətli tarixi vəziyyət elə bir mövqeyə gəlib çatıb ki, mənalanma (zövq alma) öz əsas formasını qoruya bilmir, birmənalı olaraq tamamilə sərt alternativin hakimiyyəti altındadır. O ya mandarinat (Ancaq elit təbəqənin istifadə etidiyi dil(Çində)- N.H) praktikasına aid edilməli (bu da öz növbəsində burjua mədəniyyətinin tükənməsinin nəticəsidir), ya da hansısa utopik ideyalarla (Bu mədəniyyətin gələcəyini təyin edən, hansısa radikal fikir axınından yaranmış, indiyə qədər məlum olmamış, qabaqcadan sezilməmiş inqilabi ideyalardır) izah edilməlidir”.

“Danışmaq və yaxud elə fikir söyləmək özü, heç də kommunikativ münasibətə girmək anlamına gəlmir. Bu daha çox dinləyicini özünə tabe etmək deməkdir, dil özü bütövlükdə hamının əməl etməli olduğu məcburiyyət formasıdır”.

“Həzzlə daimi münasibətdə qala bilən heç bir obyekt mövcud deyil (Lakanın Markiz de Sad haqqında dediyi fikirdən sitat). Digər tərəfdən isə yazıçı üçün belə bir obyekt mövcuddur: bu yazı fəaliyyəti deyil, yazı sisteminin özü, doğma ana dilidir. Yazıçı – öz anasının (ana-doğma dilin simvoludur) bədəni ilə oynayan adamdır (Pleynin – fransız şairləri Loteramon və Matiss haqqında əsərindən), o bu yolla həmin bədəni ucaldır, bəzəyir və yaxud əksinə onu hissələrə bölür, ona tamlıq verən, bədən halında bir araya toplayan dəyərləri darmadağın edir. Şəxsən mən dilin deformasiyasından həzz alacağım həddə qədər getməyə hazıram, bununla hiddətlənmiş ictimai rəyin fəryadlarını eşitmək istərdim, çünki ictimai rəy həmişə “mahiyyətin deformasiya”sına qarşı çıxış edir.

“Dil hər cür dil fəaliyyətinin yerinə yetiricisi kimi, nə reaksiyavermə nə də