idarəedici stolda gizlənən maşınların allahına bənzəməyən, onların çiyinləri arxasından əmrlər verməyən) biri kimi məndən həmişə hansısa yeni müəllifin yaranması ehtimalı var”.

“Sosial sima kimi müəllif artıq çoxdan ölüb, o artıq nə vətəndaş qismində, nə emosianal, nə bioqrafik kimlik qismində mövcud deyil. Keçmişdə ona verilən bütün imtiyazlardan məhrum olması azmış kimi, bundan sonra həm də əsərləri üzərindəki o böyük atalıq hakimiyyətini də itirmiş olur. İndi onun əsərlərinə ədəbiyyat tarixçilərinin, müəllimlərin, gündəlik ictimai rəyin etdiyi əlavələr, ondan bəhrələnmələr, əsərdən oğurlanmış fikirlər, onu hər cür müəlliflik haqqından məhrum edir. Artıq onun nə mətn yaratmaq, nə də nəql etdiklərini daima yeniləmək kimi bir hakimiyyəti yoxdur. Və bununla belə mən hələ də səbirsizliklə müəllifdən yeni mətn gözləyirəm, eynilə mənim ona lazım olduğum kimi, onun siması da (ancaq qətiyyən nə şəkli və nə də proyeksiyası deyil) mənə lazımdır. Əlbəttə ki, bu münasibətdə hər ikimiz öz simamızı “yapmamalıyıq”, əsl nüsxəni ortaya qoymalıyıq”.

“Yeni – dəb deyil, bu dəyərdir, bütün tənqidlərin özülünü yaradandır. Bizim dünyanı dəyərləndirmə vasitəmiz artıq uzun zamandan bəri gerçəkliyin özü ilə səsləşmir, ən azından Niçşedəki “ali” və “ibtidai” kimi əks anlayışları gerçəklikdə tətbiq etmək yersizdir. Əslində isə dəyərləndirmə vasitəmiz ancaq Köhnə və Yeni əksilikləri üzərində qurulub (erotika Yenidir, o XVII əsrdə ortaya çıxıb və ondan bəri daimi inkişafdadır). İndi müasir cəmiyyətin doğurduğu, yadlaşıb unudulmaq bəlasından yayınmağın, yeganə yolu – irəli qaçmaqdır. İstənilən köhnəlmiş dili, təxirə salınmaz bir amansızlıqla qüsurlu elan edirlər, dilin köhnəldiyini isə onun heç nə ifadə etməyən daimi, sadə təkrarlardan ibarət olması ilə aşkarlayırlar. Yeri gəlmişkən enkratik dil (hakimiyyətin nəzarəti altında yaranan və yayılan dil) öz mahiyyətinə görə təkrarlama dili hesab olunur. Bütün rəsmi dil təsisatları – daim eyni saqqızı gəvələyən maşınlardır. Məktəb, idman,