içimdə (Bəlkə də sürəkli, yapmacıq gülümsəməsi ucbatından) bir sıxıntı oyandırdığını hiss elədim. Qısacası onu bir daha görmək istəmirdim. Nə var ki, bir dəfə sifariş eləmişdim. İyirmi gün sonra hazır olmalıydı. Paltarı gətirəndə geyinib bir saniyəlik aynanın qarşısına keçdim. Mükəmməl idi. Amma içimdə yeni palatarı geyinmək istəyi yoxuydu,səbəbini bilmirdim, bəlkə də sevimsiz qocanı xatırlatdığı üçün beləydi. Həftələrcə geyinməməyə qərar verdim.

O günü heç unutmayacağam.Bir aprel səhəriydi və yağış yağırdı. Kostyumu - şalvar, pencək, jilet - geyinəndə, yeni paltarlarda demək olar ki, olduğu kimi,sıxan və ya düz olmayan bir yerin olmadığını görüb sevindim.Bədənimə qüsursuz bir biçimdə oturmuşdu.

Pencəyin sağ cibinə adətən heç nə qoymuram, portmanatımı həmişə sol cibə qoyuram. Bu səbəbdən də bir neçə saat sonra büroda yanlışlıqla əlimi sağ cibimə salanda əlim bir kağıza dəyəndə çaşdım.Yoxsa dərzinin hesab xəttkeşiydi?

Deyildi. On min liretlik bir kağız pul idi.

Fikrim qarışmışdı. Pulu heç şübhəsiz mən qoymamışdım. O biri tərəfdən də dərzidən sonra paltara yaxınlaşmaq ehtimalı olan təmizlikçi qadının da mənə belə bir hədiyyə verməsini düşünmək absurd olardı. Bəlkə saxta pul idi? İşığa tutdum və digər pullarla qarşılaşdırdım. Bundan yaxşısı can sağlığıydı.

Yeganə izah olaraq geriyə Kortisellanın dalğınlığı variantı qalırdı.Bəlkə də bir müştərisi gəlib hesabı ödəmişdi və o sırada yanında portmanatı olmadığından pulu ortalıqda qoymamaq üçün bir soxadan asılı pencəyimin cibinə qoymuşdu. Belə şeylər ola bilərdi.

Zəngi basıb sekretarımı çağırdım.Koritsellaya bir məktub yazıb mənim olmayan pulu geri göndərəcəydim.Amma səbəbini bilmirəm, nədənsə əlimi yenə cibimə saldım.

- Nə olub ,xəstə deyilsiniz ki? -deyə soruşdu, o sırada otağa girən sekretarım.Ölülər kimi ağappaq olmuşdum.Cibimdəki barmaqlarımın ucuna yeni bir kağızın kənarı dəymişdi.Amma bir az əvvəl heç bir şey yoxuydu.

- Heç nə, - dedim - Başım fırlandı bir az. Arada olur.Yəqin