ürəyimə su çiləyən xışıltısı cavab verirdi.

Amma gözlənilməz bir təsadüf, nəşəli sevincimi qursağımda buraxdı.Səhər qəzetlərində, bir gün əvvəl edilən bir soyğun xəbəri vardı. Bir bankın, şöbələrdən toplladığı gündəlik gəliri mərkəzi şöbəyə aparmaqda olan zirehli maşını, Palmanova küçəsində dörd soyğunçunun hücumuna məruz qalmışdı. Şahidlərin dediklərinə görə, qanqsterlərdən biri, özünə yol açabilmək üçün atəş açmışdı. Yoldan keçənlərdən biri ölmüşdü. Məni çaşdıran,oğurlanan ppulun miqdarı olmuşdu: düz əlli səkkiz milyon. (mənim pulum qədər) Mənim gözlənilməz zənginliyimlə, hardasa eyni zamanda meydana gələn soyğun hadissəi arasında bir əlaqə ola bilərdimi? Belə düşünmək mənasız idi. Üstəlik kor inanclarım yoxuydu. Amma yenə də, hadisə çox məni çaşdırmışdı.

İnsanın əlinə keçən nə qədər artırsa, istəyi də o qdəər artır. Vərdişlərimin adiliyi diqqətə alınarsa, artıq zəngin sayılırdım. Amma, sərhəd bilməyən lyuks bir həyatın cazibəsinə qapılmışdım.O gecə yenidən «işə» başladım. Bu dəfə daha təlaşsız çalışır, əsəblərimi daha az pozurdum. Əski sərvətimə, yüz otuz beş milyon daha əlavə olundu.

O gecə gözümə yuxu girmədi. Bir təhlükənin önsezimiydi? Yoxsa haqqsızca böyük bir sərvətə qovuşan birinin vicdan əzabımı? Ya da qeyri-müəyyən bir peşmanlıqmı? Gün işaran kimi yataqdan qalxdım, geyinib qəzet almaq üçün küçəyə qaçdım.

Oxuyan kimi nəfəsim tıxandı.Mazut anbarında çıxan qorxunc yanğın, şəhərin mərkəzindəki San Kloro küçəsində bir binanın yarısını yox eləmişdi. Bu alovlar ,böyük bir şirkətin,içində yüz otuz milyondan artıq pul olan kassasını da udmuşdu. Yanğına iki yanğınsöndürən ölmüşdü. Suçlarımı indi bir-bir saymağımmı lazım idi? Bəli, çünki pencəyin mənə qazandırdığı pulların cinayətdən,qandan, ümidsizlikdən, ölümdən gəldiyini, cəhənnəmdən gəldiyini artıq bilirdim. Amma içimdəki məntiq tələsi, ağız büzərək mənim hər hansı bir məsulliyyətim olmasıyla razılaşmırdı. Beləcə şeytana uymaq çəkidə ağır gəlir, əlim - elə asandı ki! - cibimə girir və barmaqlarım