Dino Buzattinin hekayəsini təqdim edir.
Sehrli pencək

Yaxşı geyinməyi xoşlasam da adətən başqalarının geyimlərinin düzgün tikilib-tikilmədiyinə o qədər fikir vermirəm. Amma bir axşam, bir ziyafət zamanı Milanda bir evdə tanıdığım, qırx yaşlarında görünən bir kişi paltarının sadə gözəlliyi ilə tam mənada çevrəsinə işıq saçırdı.

Kim olduğunu bilmirdim, ilk dəfəydi qarşılaşırdım, tanış edildiyimiz zaman bu vəziyyətlərdə həmişə olduğu kimi adının mənasını başa düşə bilməmişdim.Amma gecə boyunca bir ara yan-yana düşdük və bir az danışdıq. Seçkin, mədəni bir insana bənzəyirdi, amma yenə də bir kədərlə çevrələnmişdi. Bəlkə də ölçüsüz bir yaxınlıqla - Tanrı qüsurumu bağışlasın - onun platarını öydüm və dərzisinin kim olduğunu belə soruşdum.

Adamın üzündə, bu sualı gözləyirmiş kimi qəribə gülümsəmə yarandı. «Demək olar ki, heç kim tanımır» - dedi, «amma usta bir dərzidir.Ürəyi istəyəndə işləyir. Üç-beş müştərisindən başqa heç kimə tikməz...»

- Görəsən mənə də?..

- Bir yoxlayın. Adı Kortiselladır. Alfonzo Kortisella. Yeni Ferrara küçəsi 17-də qalır.

- Deyəsən bahacıldır.

- Yəqin ki, amma inanın ki, bilmirəm.Bu kostyumu üç il əvvəl tikib mənə.Hələ də mənə hesabı göndərməyib.

- Deməli Kortisella, Ferrara küçəsi 17 hə?

- Hə - deyə cavab verdi kimliyni bilmədiyim adam.Sonra, başqalarının yanına getmək üçün məndən uzaqlaşdı.

Ferrara küçəsi 17-də bir-birinə bənzəyən bir çox dərzixana tapdım.Alfonzo Kortisellanın dərzixanası da bir çox dərzixanalar kimiydi. Qapını özü açdı.Yaşlı biriydi, saçları qaraydı amma görünür rəng qoymuşdu. Düşündüyümün əksinə çətinlik yaratmadı. Amma müştərisi olmaq istəyim elə bil onu narahat etmişdi. Ünvanın necə aldığımı danışdım, tikməyini təriflədim, mənə bir kostyum tikməsini istədim. Boz yunlu bir parça seçdik, ölçülərimi götürdü, yoxlanış üçün evimə gəlməyi təklif elədi. Tikişin qiymətini soruşdum. «Qaçhaqaç deyil, razılaşarıq» - dedi. Nə mülayim insandır dedim öz-özümə. Amma daha sonra evə dönərkən yaşlı adamın