: “Qızım, sətəlcəm olarsan”. Baxıb gördüm ki, ayaqlarım suyun içindədi, bütün otağı su basıb, döşəmə suvaşqanlı, durğun su ilə örtülüb.

Günorta hava təzəcə işıqlanırdı, saat üçə yaxın isə yağışın aram, yeknəsək və amansız ritmi altında ətrafa yenidən xəstə və erkən bir qaranlıq çökdü. Divar boyu düzülmüş stullarda ayaqlarını yığaraq fağır-fağır əyləşmiş işçilərin lal-dinməzliyindən sakit və kədərli bir alatoranlıq doğdu. Elə bu vaxt küçədən xəbərlər gəlməyə başladı. Onları evə gətirən yox idi - özləri gəlirdilər. Dəqiq, bir-birinə oxşamayan bu xəbərləri sanki lehmə palçıqlı küçələrdən yığıb-yığışdırıb evə gətirirdi. Bazar günü baş vermiş hadisələri yalnız cümə axşamı öyrənə bildik, demə su kilsəinin içinə dolubmuş, kilsə təhlükə altındadı və hər an uça bilər. Axşamüstü kimsə:

- Iki gündü qatar köroüdən keçə bilmir, - dedi. - Görünür çay relsləri yuyub aparıb.

Sonra eşitdim ki, xəstə bir qadın yorğan-döşəyin içindən yoxa çıxıb, yalnız bu gün tapılıb, meyit patioda suyun içində üzürmüş.

Bütün varlığımı dəhşət və ara verməyən yağış sanki məni ovsunlamışdı. Ayaqlarımı altıma yığaraq yelləncək - kresloda oturub gözlərimi qeyri - müəyyən qorxularla dolu, nəm zülmətə dikmişdim. Elə bu vaxt qapının ağzında analığım göründü, başını dik tutaraq əlindəki lampanı qabağa uzatmışdı, elə bil nəyisə axtarırdı. O, çox tanış bir ruha oxşayırdı, lakin bu ruh məndə heç bir qorxu doğurmurdu, çünki onun bu fövqəl-təbiiliyinə mən də şərik idim. Beləcə əlində lampa, başını dik tutaraq suyu şappıldada-şappıldada mənə yaxınlaşdı.
- Dua elə! - dedi.

Onun quruyub qaxaca dönmüş sifəti çat-çat idi, elə bil indicə xortlayıb qəbirdən çıxmışdı. Bir əlində lampa, o biri əlində təsbeh qarşımda dayanıb:

- Dua eləmək lazımdır, - deyirdi. - Su qəbirləri yuyub aparıb, biçarə ölülər qəbristanlıqda üzürlər.

Həmin gecəni səksəkəli yatdım. Gecənin bir aləmində kəskin bir iy məni yuxudan oyatdı - adətən belə iy çürümüş cəsəddən, meyitdən gəlir. Mən yanımda xoruldayan Martini