r səslə:

- Üçün yarısı olar, - dedi. - İndicə qatar keçdi, yağışa baxmayaraq yubanmır.

Mən təəcübləndim:

- Necə üçün yarısı olar? Yəni mən bu qədər yatmışam?

Analığım dedi:

- Sən lap az yatmısan, indi saat ancaq üç olar.

- Bəyəm bu gün cümə günü deyil?

Analığım sakit, çox sakit bir səslə:

- Bu gün cümə axşamıdır, qızım, - dedi. Vur-tut cümə axşamıdır.

Bu yarıyuxulu vəziyyətdə nə qədər qaldığımı bilmirəm, çünki bütün duyğular korlanmışdı, heç nə hiss eləmirdim, yalnız haçandan-haçana qonşu otaqdan səs eşitdim:

- Çarpayını öz yerinə qaytara bilərsən.

Səsdə yorğunluq yağsa da, bu xəstə deyil, sağalmaqda olan adamın səsi idi. Sonra mən nəyinsə kərpiç döşəmənin üzəriylə süründüyünü eşitdim. Bütün bədənim yay kimi gərilmişdi, yalnız bir müddətdən sonra çarpayıda uzanmış olduğumu başa düşdüm.

Yavaş-yavaş özümə gəlirdim: əvvəl sonsuz bir boşluğu, sonra evin titrək və çılğın sükutunu, ətrafımdakı bütün əşyaların hədsiz donuqluğunu hiss etdim. Sonra qəfildən ürəyimin soyuyub buz parçası döndüyünü hiss elədim. “Ölmüşəm, - deyə düşündüm, - ilahi, mən ölmüşəm”! Yatağımdan sıçrayaraq qışqırdım:

- Ada, Ada!

Yanımdan Martinin laqeyd səsi gəldi:

- Səni eşidən olmayacaq - evdə heç kəs yoxdur, hamı çıxıb gedib.

Yalnız bundan sonra yağışın artıq kəsdiyini, ətrafa dərin və əsrarəngiz bir sükut çökdüyünü başa düşdüm. Eyvandan ayaq tappıltısı gəldi, aydın, həyat dolu bir səs eşidildi. Sərin meh astaca qapını itələdi, qıfılı çırmaqladı, sonra bərk bir şey şappıltıyla hovuzun içinə düşdü, görünür yetişmiş meyvə idi. Hava da nə isə qaranlıqda durub gülümsəyən canlının varlığından xəbər verirdi.

Mən bir-birinə qarışmış günlərin, saatların içində azaraq düşünürdüm: “İlahi, əgər indi məni ötən bazar günü ibadətinə çağırsaydılar, zərrə qədər