Dierk Knextelin hekayəsini təqdim edir.
Atanın ölümü

Ata öləndə oğullarından heç biri yanında yox idi. Hadisənin necə baş verdiyini onlara ana danışdı.

O yaşadığı kimi ölmüşdü: səssiz-səmirsiz. Dəfni də təntənəsiz-filansız olmuşdu.

Atanın 92 yaşı vardı və… artıq vaxtı yetişmişdi.

Onun əvvəlki vücudundan demək olar ki, heç nə qalmamışdı.

Ölüm hələ illər öncə başlamışdı, o, hardasa 85-90 yaş arasında olanda.

Onun ölüm prosesi uzun çəkdi.

...Əvvəlcə o, müəyyən hərəkətlərdən məhrum oldu: avtomobil, velisoped sürməkdən, konkidə sürüşməkdən.

Onun bədəni kiçilir, addımları qısalırdı.

Amma bununla belə o yenə də həmişəki kimi idi. Yalnız xatirələr yaddaşından silinməyə başlayanda ata tədricən öz mahiyyətini də itirdi.

Onun tamamilə dəyişdiyini demək olmazdı, sadəcə o, zəifləyirdi, bədəni boşalırdı.

Ölüm hər gün bir az gəlirdi, ondan hər gün hissə-hissə nəsə qoparırdı və bunu dözümlə, gileysiz qarşılamağı hər şeydə iddiasız, ciddi olan adamlar bacarır. Ata məhz belə idi.

O, deyinmirdi, kədərlənmirdi, sadəcə ölümlə yan-yana yaşayırdı.

...Nahardan sonra baş verən hadisə ölüm deyildi, bu böyük reduksiyanın son aktından çox bədən funksiyasının sona yetməsi idi.

O, ölüm vaxtını arvadı yanında olanda seçmişdi. Ata təklikdə ölməkdən qorxurdu.

Bir neçə həftədən bəri idi ki, ata yaxşı şəraiti olan yeni qocalar evində qalırdı. Burda onun üçün bütün mümkün olanları edirdilər. Baxmayaraq ki, ona gün-gündən toxunmaq daha da çətinləşirdi.

...Arvadı günorta gəlmişdi.

Dörd ya beş saat onun yanında qaldı. Bu müddətin çox hissəsini o yuxuda keçirmişdi.

Həmin gün o, adətən bir neçə qurtum içdiyi çaydan da imtina etdi.

Bəlkə də o, qoca öskürəyinə mane olmasaydı, bir neçə gün əvvəl ölərdi.

Öskürək onunla sona kimi qalan yeganə xəstəlik idi.

Onun quru, boş bədənində hər şey tükənmişdi, öskürəkdn başqa. Təkcə öskürək təkrar-təkrar onu sarsıdırdı.

Arvadı ərinə- əvvəllər də ona bir neçə dəfə kömək etmiş həb verdi. Həb öskürəyi