öyrənə bildinizmi?

- Əlbəttə, əziz Roza. Bu minaçiçəyidir.

- Lap yaxşı. Elə mən özüm də bu ətri sevirəm. Madam, bəlkə, ərinizin sevgilisinin nə cür alt paltarı geyindiyini öyrənmisiniz? İpək?

- Xeyr, mənim balam, güpürlü yumşaq pambıq parçadan.

- Görünür, bu xanım çox zövqlüdür! İpək alt paltarıyla indi heç kəsi təəccübləndirməzsən.

- Tamamilə haqlısınız.

- Beləliklə, madam, mən öz işimə başlayıram.

O, doğrudan da, öz işinə elə başladı ki, elə bil, ömür boyu bu işi görüb. Bir saatdan sonra ərim evə döndü. Roza ona tərəf heç gözünün ucu ilə də baxmadı, amma ərim baxışlarını ona zillədi. Minaçiçəyinin ətrindən içəridə durmaq olmurdu. Bir beş dəqiqədən sonra o, otaqdan çıxdı.

Ərim məndən dərhal soruşdu:

- Bu nə qızdır?

- Bu… mənim yeni qulluqçumdur.

- Onun hardan tapmısınız?

- Onu mənə baronessa de Qranjeri ən yaxşı rəylə göndərib.

- Belə de! Yaxşı qızdır.

- Eləmi?

- Hə… qulluqçu üçün pis deyil.

Mən sevinc içindəydim. Hiss etdim ki, o artıq qırmağa ilişib. Elə həmin axşam Roza mənə dedi:

- Madam, sizə artıq söz verə bilərəm ki, bu, iki həftədən çox çəkməyəcək. Müsyö çox tez ələgələndir.

- Sizə nə isə deyib?

- Yox, sadəcə, adımı soruşub… səsimi eşitmək üçün.

- Çox gözəl, əziz Roza. Bacardığınız qədər tez tərpənin.

- Narahat olmayın, madam. Mən, sadəcə, lazım olduğu qədər inad edəcəyəm ki, özümü gözdən salmayım.

Bir həftə sonra ərim artıq evdən çıxmırdı. Bütün günü otaqlarda gəzişirdi, bir də ən diqqətəlayiqi o idi ki, artıq mənim evdən çıxmağıma mane olmurdu. Mən də bütün günü itib-batırdım… ona azadlıq verməkdən ötrü.

Doqquzuncu gün Roza paltarımı dəyişməyə kömək edərkən dedi:

- Bu gün, madam, hər şey baş verdi.

Mən bir az təəccübləndim, hətta azacıq həyəcanlandım da. Buna səbəb hadisənin özü deyil, qızın bu haqda danışma tonu idi. Pıçıldadım:

- Və… hər şey qaydasındadır?

- O! Hər şey əladır, madam. Artıq üç gün idi ki, müsyö çox inadkarlıq edirdi, amma çox tez razılaşmaq istəmirdim.