. Zəhmət olmasa, madam, bir gün təyin edin… faktın təsdiqini tapmaq üçün...

- Əla, əzizim… Qoy, lap cümə axşamı olsun.

- Necə məsləhətdir, madam. Onda o vaxtadək mən müsyönü yaxın buraxmayacağam ki, lap cuşa gəlsin.

- Əminsiniz ki, alınacaq?

- Təbii ki, madam. Tamamilə əminəm. Onu elə cuşa gətirəcəm ki, hətta “hadisə” məhz sizin dediyiniz saatda baş verəcək.

- O zaman saat beş olsun.

- Olsun beş. Bəs harada?

- Mmm… mənim yataq otağımda.

- Yaxşı. Sizin yataq otağınızda, madam.

İndi başa düşürsən ki, əzizim, mən neyləmişəm? Hər şeydən əvvəl atamı, anamı, sonra dayım d’Orvleni, məhkəmə sədrini, ondan başqa ərimin dostu olan hakim Rapleni də çağırdım. Onlara nə göstərəcəyimi deməmişdim. Hamısından xahiş etdim ki, barmaqlarının ucunda yataq otağımın qapısına yaxınlaşsınlar. Beşə qədər gözlədim, düppədüz beşə qədər. İlahi, ürəyim necə çırpınırdı! Dalandarı da çağırıdım, bir şahid də artıq olsun. Sonra isə… sonra… saatın zəngi çalınanda mən qapıları açdım - şart! Ha! Ha! Ha! Eşq macərası ən qızğın yerindəydi… ən qızğın yerində… əzizim. Ərimin sifəti bir haldaydı! Bir halda! Sən bir onun sir-sifətini görsəydin! Hələ bir durub bizə tərəf çevrildi… sarsaq! Ah, necə də gülünc idi… Mənsə gülməkdən ölürdüm. Atam isə elə qəzəbləndi ki, az qaldı onun üstünə atılsın. Dalandar isə, sadiq qulluqçu, ona geyinməyə kömək edirdi… bizim yanımızdaca, yanımızdaca… Aşırmasını da bağlayırdı, elə gülməli idi! Amma Roza möhtəşəm idi! Möhtəşəmliyin zirvəsindəydi! Elə ağladı, elə ağladı! Bu qızın qiyməti yoxdur… Sənə nə vaxtsa lazım olsa, nəzərində saxla.

İndi də burdayam… qaçıb gəldim ki, sənə hər şeyi danışım. Mən azadam! Boşanıram!

Və o, qonaq otağının ortasında fırlanmağa başladı, baronessa isə fikirli halda, bir az da narazılıqla dilləndi:

- Bəs məni baxmağa niyə dəvət