Gi de Mopassanın hekayəsini təqdim edir.
Qadın öz ərini necə xəyanətə sövq etdi?

Gənc markiza de Rennedon özünü şüşəni dəlib keçən güllətək içəri atıb heç danışmağa başlamamış uğunub getdi. Elə gülürdü ki, gözü də yaşardı. Eynilə bir ay öncə rəfiqəsinə ərinə intiqam almaqdan ötrü, yalnız intiqam almaqdan ötrü, özü də bircə kərə xəyanət etməsi haqqında danışarkən güldüyü kimi. Həm də ki ərinin çox səfeh və qısqanc olduğunu bəhanə gətirirdi.

Baronessa de Qranjeri oxuduğu kitabı divanın üstünə atıb maraq dolu baxışlarla Annetin üzünə dikildi. Amma onu da gülmək tuturdu.Axır ki, soruşdu:

- İndi neyləmisən?

- Ah, əzizim… əzizim… Bu, elə gülməlidir ki… Təsəvvür et… Canım qurtardı! Qurtardı! Qurtardı!

- Necə yəni canın qurtardı?

- Bax belə. Canım qurtardı!

- Nədən?

- Ərimdən, əzizim, canım qurtardı! Mən azadam! Azadam! Azadam!

- Necə yəni azadsan? Hansı mənada?

- Hansı mənada? Boşanma! Əlbəttə, boşanma! Mən boşana bilərəm!

- Artıq boşanmısan?

- Yox, əşşi, sən necə də ağılsızsan! Üç saatın içində boşanmaq olmaz axı. Amma mənim sübutum var… sübutum. O, mənə xəyanət edib… onu iş üstündə yaxalayıblar… bir fikirləş… iş üstündə… İndi o, mənim əllərimdədir.

- Danış görək! Deməli, o, səni aldadırmış?

- Hə. Daha doğrusu, necə deyim… həm hə, həm yox. Amma mənim sübutum var, əsas budur.

- Onları necə əldə edə bildin?

- Necə? Belə! Mən bu işi çox bacarıqla həll etdim! Son üç ay o, lap dözülməz olmuşdu: kobud, acıdil, qəddar, bir sözlə, iyrənc! Mən anladım ki, daha bu cür olmaz, boşanmaq lazımdır. Bəs necə? Bu, asan olmadı. Çalışdım, elə edəm ki, məni döysün. Amma o, bu hiyləmə aldanmadı. O, yalnız səhərdən axşamacan mənimlə söz güləşdirir, ürəyim istəməyəndə məcburən qonaq aparır, gəzmək istəyəndə evdən çıxmağa qoymurdu. Bütün həyatımı zəhərə döndərirdi, amma döymürdü ki döymürdü. Onda çalışdım, öyrənəm ki, sevgilisi var, ya yox. Elə düşündüyüm kimi də oldu. Amma o, onun yanına gedəndə, bunu elə ehtiyatla edirdi ki! Onları bir yerdə