Elif Şafakın hekayəsini təqdim edir.
Mauqlinin alkoqolikliyi

1725-ci ildə Avropada baş vermiş bir hadisədir bu. Əvvəlindən-axırına kimi həqiqətdir, amma hələ də eşidənlərə xəyal kimi gəlir. Şimali Almaniyada meşəlik vadidə ova gedən adamlar birdən-birə qəribə məxluqla üzləşirlər.

Bu, yarıinsan, yarıheyvan eybəcər bir canlı idi. Diqqətlə baxdıqdan sonra başa düşürlər ki, qarşılarında dayanan 12-13 yaşlarında bir oğlandır. Amma uşaqdan çox qurda oxşayır.

Çılpaq, kirli və təpədən dırnağa qədər tük basmış bir uşaq; davakar, əsəbi, təcavüzə hazır. Dünyaya gözünü açan anda meşəyə atılmış, qurdların arasında böyümüş bir canlı.

Torlarla, silahlarla ram edib tutarlar onu. Əynini geyindirib Hannover hersoqunun hüzuruna apararlar. Lap başda oturdurlar: nə də olsa, fəxri qonaqdır. Stolun arxasında onlarla say-seçmə qonaq vardı – hamısı da nəfəsini tutub oğlanı müşahidə edirlər: “Görəsən, yeməyi necə yeyəcək, insan kimi, yoxsa heyvan kimi?”

Nəcib qadınlar kirpiklərini qırpa-qırpa izləyərlər. Elə bu dəm oğlan, heç kimə fikir vermədən yeməyə başlayar. Çörəyə, xəmir məmulatların əlini də vurmur. Çoxlu meyvə, göy-göyərti və çiy ət “vurur bədənə”.

Çəngəl-bıçaqdan istifadə etməyin qaydalarını bilmədən, əlləri ilə yeyir. Salfetin nə işə yaradığını bilmir, ağzını ovucları ilə silir.

O marçamarçla yedikcə masa arxasında oturan xanımlar yelpiklərinin arxasında gizlənirlər. Elə ordaca oğlana ad verirlər – Peter. “Vəhşi Peter” kimi tanınan Peter.

Düz bir il yazıq Peteri öyrətməyə, mədəniləşdirməyə, sosiallaşdırmağa çalışırlar. Bütün israr, tənbeh və cəzalara baxmayaraq, əhliləşdirmək mümkün olmur; çarpayıda yatmır, yerdə yatır. Nə yayda, nə də qışda balışdan, yorğandan istifadə etmir. Danışmağı heç vaxt öyrənə bilmir; hələ oxumağı, yazmağı heç yaxınına da buraxmır.

Kitablara, hərflərə qorxa-qorxa baxır, tanımadığı bu cisimləri dərk edə bilmir. Təkcə öz adını deyə bilir, vəssalam. Ona “Yaşasın kral!” deməyi öyrətmək üçün dəridən-qabıqdan çıxarlar, onu da