it ol artıq! Sən indi yat, yat! Səhər danışarıq, olarmı?” “Xeyr, mən orada yatmayacağam, mən bu məktəbdə oxumayacağam, mən kəndə gedəcəyəm.” “İstəsən burada, bax, mənim yatağımda yat. İşığı da yanılı qoyaram, olarmı?” “Xeyr, mən yatmayacağam, kəndimizə gedəcəyəm.” “Amma indi gecədi, həm də yollar bağlıdı, yollar açılanda səni göndərərəm gedərsən.” “Xeyr, səhər açılanda gedəcəyəm.”

Mir Seyid tez yola gələnə, yıxılıb yatana oxşamır. Tay-tuşlarına baxanda güclü, qüvvətlidi, iri əlləri, ayaqları var, dağ uşağıdı. Onu yatırtmaq üçün aşılmaz, mərhəmətsiz dağlara aparmaq, sarı, bənövşəyi çiçəkli yaylaqlarda başını qatmaq, dik qayalardan, üsyankar dərələrdən keçirib kərpic evli viran kəndlərdə gəzdirmək, yaxşıca yormaq lazımdı…

“Mir Seyid, kəndiniz buradan görünürmü?” “Yox, görünmür, çox uzaqdı…” “Mənim kəndim də çox uzaqdı, Mir Seyid”, öz-özümə deyirəm. “Kəndinizin dağları da görünmür, Mir Seyid?” “Onlar görünür.” “Haydı, gəl! Səninlə üst mərtəbəyə çıxıb pəncərədən baxaq, kəndinizi mənə göstər, görüm ha tərəfdədi” “Yaxşı”.

Dördüncü mərtəbəyə qalxırıq. Sol tərəfdə gövdəsi zülmət qaranlıqda itmiş, qarlı zirvəsi ay işığında parlayan və qaranlığın içində bir buz kütləsi kimi yüksələn Ağrı dağı… Ağrının yan tərəfində ağ saçlarını səmaya doğru uzatmış Zor dağları… Dağların qoynunda tək-tük işıqlar yanır. Küləyin səsinə yaxın kəndlərdən gələn it hürüşləri qarışır. Cincavat çayı bütün səsləri köpüklü sularına qatır, özüynən uzaqlara aparır. Gözlərimi bütün heybətiylə gecənin sinəsini yarıb göyə yüksələn Ağrı dağından ayıra bilmirəm. Heyrətdəyəm. Xəyala dalmışam. Mir Seyid yavaşca səslənib xəbərdarlıq edir: “Müəllim, kənd o tərəfdə deyil, bu tərəfdədi!” “Eləmi?”

Başımı çevirib Mir Seyidin boy verib böyüdüyü dağlara baxıram. Əliylə sağ tərəfdəki dağları göstərir: “Bizim kənd bax, ordadı, müəllimim. Təkəldinin arxasında. Qışda kimsə bizim kəndə gedə bilmir, avtomobillər çıxa bilmir. Kəsə bir yol var, amma gərək atla gedəsən. Atam o yoldan gəlirdi. Yay olsa, mən də