ordan gedərəm, mən heç qorxmuram, yolu da tanıyıram.”

“Kədərlənmə, Mir Seyid, bahar gələndə gedərsən. Bax, sizin kəndin avtomobilləri buradan qalxır, səni avtomobilə mindirərik, gedərsən.” “Bizim kəndin avtomobili yoxdu. Hamı kənddən köçüb, dörd-beş dənə ev qalıb.” “Olsun, sizin kəndə yaxın, digər kəndlərin avtomobilinə mindirərik, gedərsən.” “Qazilərəcən avtomobillə getsəm, oradan kəndə gedə bilərəm, yaxındı.” “Amma indi getmək olmaz, Mir Seyid, bahar gələndə…” “Amma bahara hələ çooox var.” “Olsun, sən məktəbə alışarsan, onda tez gələr.” “Yox, tez gəlməz.” “Gələr, gələr, bu qar ərisin, dərhal gələr.” “Atam sağ olsaydı, qışda belə atla gələ bilərdi. Atam ölməsəydi…” Udqunaraq davam edir, sözlərini çətin tamamlayır: “Mənə velosiped alacaqdı…”

Cavab verə bilmirəm. Dilim dolaşır. “Mir Seyid, sizin kənd yayda çox gözəl olur, elə deyilmi?” “Bəli, amma qışda da gözəldi. Bir bizim kəndə gəlin, çox gözəldi…”

Mir Seyid hələ indidən yaylağın qarı-ayazı, qışı-baharı, qurdu-quşu, çiçəyi, böcəyi, otu, tikanı üçün darıxdığını anladır. Altun çiçək, bənövşəyi süsən, qız kirpiyi, gəlincik, göybaş, bənövşəyi çiçək… Çiçəklər dərələrdə, təpələrdə, qarın tutmadığı daldalarda, dağın koğuşlarında boy verib açır. Dəvədabanı, kəklikotu, yovşan, çobanyastığı… Bütün otlarla birlikdə torpağı yarıb üzə çıxır. Qanqal, şəkər tikanı (kökü şirindi), çölnoxudu, dəvətikanı, cürbəcür otlar… Kəndə doğru gedir, tozlu yollarla qaçır, heç bir tikan ayağına batmır… Və quşlar. Dağların, yaylaqların quşları: Mir Seyid yaşılbaş sonalarla, qızıl rəngli anqutlarla, allı durnalarla sulara enir və bir xınalı kəklik sürüsünə qoşulub dağlarda süzür. Artıq ağlamır, amma gözləri hələ nəmlidi, gözləri par-par parıldayır Mir Seyidin. Düşünürəm ki, indi yatmağa razı olar: “Haydı, Mir Seyid, kameraya, yatağına gedək! Bir az da orada danışaq!” “Yaxşı, amma yayda bizim kəndə gələcəksən!” “Olar, gələrəm.”

Pillələri tələsə-tələsə enirəm. Arxamca başmaqlarını şappıldadaraq gəlir. Uşaqlar dərin