Bir parça quru çörəyi gəvələyərək yeməkxanadan çıxacaqsan. Xəstələnəcəksən. Qapısında tibb məntəqəsi yazılan həkimsiz, tibb bacısız otaqda yatacaqsan. Hansı dərmanı nə vaxt içməyi bilmədən udacaqsan həbləri. Öskürəcəksən, ciyərlərin söküləcək. Zəng səsləri ilə yuxuların qaçacaq, alaqaranlıqda səksənərək oyanacaqsan. Təlaşlı, narahat halda qaçacaqsan. Yolları qar örtəcək, həftə sonu anan görüşünə gələ bilməyəcək, divarların dibində boynu bükük qalacaqsan. Atan sağ olsa, gələrdi. Atan daha heç vaxt gəlməyəcək, Mir Seyid. Yetimliyə alışacaqsan. Mir Seyid, unudacaqsan! Qulaqlarında uğuldayan güllələrin səsini, məktəbinizin divarlarına sıçrayan qanı, səni kənddən qoparan, bu soyuq divarlar arasına atan canavar üzlü adamları unudacaqsan. Bəlkə müəlliminin üzünü də unudacaqsan, amma yaddaşından o bənövşəyi dağlar, çiçəkli yaylaqlar və atanın üzü silinməyəcək. Hər bahar, hər bayram gözləyəcəksən. Gözlə, Mir Seyid, atan sənə velosiped gətirəcək!

Qar yağır, külək sakitləşib. Özümü çarpayıya atıram. Sakitlikdi. Hər saniyə sanki böyük bir zəngə vurulan toxmaqdı: “çık, çık, çık…” Qalxıb divardakı saatın batareyasını çıxarıram. Saat susur. Yataqda o tərəf-bu tərəfə dönürəm. Yuxular uzaq, yuxular qaçaq. Əzik, yıxıq, yorğunam. Gözlərimi yumuram. O qoca qadının əlləri, o kərpic ev, yerdən yataq, Aşağı Civanlı kəndi, Mir Seyidin atası, güllələnən müəllim, divarlarına qan çilənən məktəb, o məktəbdən sürgün olunan uşaqlar və Mir Seyid…

Mir Seyidi o gecədən unutmuram. Növbətçi olduğum gecələr bir bəhanə tapıb otağıma gəlirəm. Danışırıq. Kəsə yolla kəndə gedirik. Quzuları, itləri sevir, dayları, qara batan kəklikləri qovur, çiçək yığıb quşları seyr edirik. Sonra o velosipedinə minir, mən də atasının atına… O, tələsik pedal çevirir, mən atı mahmızlayıram. Aşağı Civanlıdan dərəyə enən bir yol var, o tozlu yolda yarışırıq.

***

Mart ayının əvvəli… Cümə günü, hava ilıqdı… Növbətçiyəm. Düzənlikdəki badam ağacları, ərik ağacları qırmızı tumurcuqlarını yarıb dümağ