ğ çiçəkləmişdir. Əsən yeldə bir bahar qoxusu var. Küləyin istiqaməti dəyişmiş, artıq salxım söyüd akasiyaya doğru əyilir.

Uşaqlar axşam düşəndən bir az sonra zəng səsiylə kameralara çəkilir. Mir Seyid gələr, deyə gözləyirəm, amma o gecə gəlmir. “O da alışdı”, deyə gülümsəyirəm. Şənbə səhəri erkəndən qalxıram. Pansionatın bağçası hər zamankındən daha izdihamlıdı. Hər on dəqiqədən bir pansionatın bağçasının qapısında bir kənd taksisi dayanır. Taksidən enənlər bağçada yüzlərlə uşağın içində öz uşaqlarını axtarır, taksidən enənləri tanıyan uşaqlar isə sevinclə qapıya doğru qaçırlar. Hər qadının, hər adamın ətrafında onlarla uşaq var… “Dağların qarı əriyib, yollar açılıb,” deyə öz-özümə düşünürəm.
Pansionatın yaxınlığında qalan müəllimlərin uşaqları da bağçadadı. Nazan xanımın oğlu Tunç velosiped sürür, səkkiz-on uşaq da velosipedin arxasınca qaçır. Gözlərim Mir Seyidi axtarır. Ordadı, ziyarətçisinin gəlməyəcəyini bilir. Divarın dibinə çökmüş, əlini yanağına söykəmiş, gözünü qırpmadan velosipedi izləyir.

Pansionatdakı uşaqlardan bir hissəsinə icazə verirəm, azadlığa buraxılan məhkum sevinci ilə anaları, atalarıyla bərabər uzaqlaşırlar. Qalan uşaqlar bağçada gəzişirlər. Tunç velosipedini atıb uşaqlarla oynamağa başlayır. Mir Seyid oturduğu yerdən qalxıb velosipedə doğru gəlir, yanında çömbəlib oturur. Velosipedə toxunur, sükanından yapışır, əliylə pərini çevirir, pedalını hərlədir, əzizləyir, oxşayır velosipedi. Birdən mənzilinin pəncərəsində görünən Nazan xanımın səsi yüksəlir: “Eeey! Səydərəm, ordan çəkil! Velosipedi burax! Tuuunç, Tuuunç! Velosipedini də götür, tez evə gəl, tez! Səni bir də o uşaqların arasında görməyim!”

Mir Seyid bayaq oturduğu yerə gedir, Tunç anasına çiyin çəkir, müqavimət göstərir, getmək istəmir, amma anasının təhdid dolu sözlərinə çox dözə bilmir. Velosipedinə minib mənzillərinə sürür. Mir Seyid divarın dibində oturub Tunçun arxasınca uzun-uzadı baxır. Şənbə günü növbətçi olan müəllimlər gəlirlər. Uşaqları sıraya düzüb sayıram,