icazə kağızlarını da… Hamısı burdadı, uşaqları təhvil verirəm.

Bazar ertəsi səhərdi… Müəllimlər otağında çaxnaşmadı. Danışılanlardan bir şey öyrənməyə çalışıram. “Eşitdinizmi?” “Nəyi?” “Bazar günü pansionatdan bir şagird qaçıb.” “Uşağı tapa bilməyiblər!” “Jandarma kəndlərinə qədər getmiş, hər tərəfi axtarmış, izini belə tapmayıb.” “Bəlkə tapılar deyə ailəsinə xəbər verməyiblər.” “O uşağı tanıyıram, görüşünə heç kim gəlməzdi.”

Bu sözlərdən sonra içimi bir qorxu bürüyür, pəncərədən Təkəldi dağına tərəf baxıram və dodaqlarımdan həyəcanlı bir sual qopur: “Hansı uşaq qaçıb, kim qaçıb?” “Nazan xanımın sinfindən…” “Kimdi?” “Deyəsən, öz kəndinə getmək istəyib, adı da Mir Seyiddi.” “Mir Seyidmi?”
…
Pəncərənin ağzında donub qalıram. Dilim tutulur, danışa bilmirəm. Eşitdiklərim ya yalandı, ya da soyuq bir yuxu… Hər ağızdan bir avaz gəlir, amma artıq nə danışdıqlarını eşitmirəm. Məktəbin bağçasındakı yüzlərlə uşağı tək-tək gözdən keçirirəm. Heç biri Mir Seyidə oxşamır. İnanmıram. Sanki o şagirdlərin arasından çıxıb gələcək, sinifdə adı oxunanda “burada!” deyəcək.
Məktəb müdiri gəlir. Bir fəlakət xəbərçisinə bənzəyir…”Mir Seyidi tapıblar”, deyir, “donub.”
…
Bu an mən də donuram. Heç bir baharın əridə bilməyəcəyi bir buz kütləsinə dönürəm. Sanki müəllimlər otağında minlərlə insan var. Səslər bir-birinə qarışıb. Otaqdan qaçmaq istəyirəm, qaçmaq… Sinfin divarları üstümə gəlir. Nə qara taxta, təbaşir, kitab, dəftər, qələm, nə də uşaqlar… Sinifdə bir tək mənəm, bir də Mir Seyidin xəyalı. Pəncərənin önündə qurumuşam, gözlərimi Təkəldiyə çevirib dağlara ümidsizliklə baxıram… Təkəldinin ağappaq döşündə gözüm bir qaraltıya sataşır. Mir Seyid! Kəsə yolla dağa dırmaşır. Günəş buludların arasından sıyrılıb ölgün işığı ilə gülümsəyir və dərhal yox olur. Yuxarı çıxdıqca, kəndə yaxınlaşdıqca Mir Seyidin ürəyi böyüyür. Addımlarını artırır, daha sürətli getməyə başlayır. Ağ Torpaq, Boğum Dərəsi, Tək Söyüd… Mir Seyid bir-bir onları keçir. Soyuqbulağa çatsa, kənd görünəcək.