. Soyuqbulaqda Qız Qayasına çıxıb çağırsa, kənddə eşidəcəklər.

Birdən hava qaralır, külək uğuldayır. Qar səpələyir. Mir Seyid bir qarşısındakı dağa, bir də dönüb arxasına baxır. Nə şəhər, nə məktəb, nə kameralar var… Əllərini ağzına aparıb nəfəsiylə isitməyə çalışır, amma Mir Seyidin nəfəsi də üşüyür. Qar dənələri dayanmadan üzünə çırpılır, yanaqları ağrıyır. Qız Qayası qarşıda, bir neçə yüz metrlikdədi. Qara batıb çıxa-çıxa gedir, amma bu zaman dizlərinin taqəti kəsilir. Sanki ayaqlarından tonlarla yük asılır. Çətinliklə Qız Qayasının dibinə çatır, qayanın koğuşuna sığınır. Əllərini, ayaqlarını yoxlayır. Əlləri, ayaqları sanki yoxdu. Hava bulanır, dörd bir tərəf qaralır. Mir Seyid artıq ətrafındakı qayaları, ağacları seçə bilmir. Uzaqlardan it hürüşü gəlir və qorxur, ağlamaya başlayır. Üzünü kəndə doğru döndərib son bir ümidlə qışqırır: “Annaaa! Annaaaaaa!”

Uğuldayan külək Mir Seyidin səsini də udur. Mir Seyidin boğuq səsi çovğunda eşidilməz olur. Qorxaraq qayanın koğuşundan çıxır. Kəndə tez çatmaq üçün özünü qarın içinə atır. Birdən ayağı büdrəyir və sinəsinə qədər qara batır. Qanadları islanmış bir kəklik kimi çırpınmağa, qarın içində vurnuxmağa başlayır. Sonra ayaq barmaqlarına, əllərinə ilıq su tökülür, əlləri, ayaqları istilənir. O istilik bütün bədənini bürüyür, daha üşümür. Bir yay günü dərənin kənarında yalın ayaqlarla qaçır və yorulub yamyaşıl çəmənlikdə uzanır. Gözlərini ağır bir yuxu basır. Mir Seyid birdən uzaqdan atasının ona tərəf gəldiyini görür. Əlində də bir velosiped var. Mir Seyit yerindən qalxıb atasına doğru qaçır, qaçır,