ə uzaqlaşır.
“Böyük qardaşım getdi! Böyük qardaşım getdi!”, deyə yerə uzanıb ağlayıram.

O qoca qadın: “Gələcək, ağlama!”, deyir, məni ovutmağa çalışır. Ona inanmıram. Anamın atama söylədiyi giley dolu sözlər qulaqlarımda cingildəyir: “Barmaq boyda uşağı qürbətə atıb gəldin.” Atam cavab vermir.
Hər gecə “Böyük qardaşım niyə gəlmədi?”, deyə soruşuram. Qoca qadın həmişə eyni cavabı verir: “Pansionata getdi, məktəb bitsin, gələcək. Sən yat, yat!”

…Və qaz lampası sönür. Qoca qadın bir xəyal kimi çıxıb gedir. Kərpic evin bütün otaqlarında qaranlıq hayula gəzir. Dəli külək dayanmadan uğuldayır, pəncərələri titrədir. Qorxaraq yatağıma girib yorğanı başıma qədər çəkirəm. Az sonra ağacları kökündən çıxardan div dişlərini itiləyib gəlir və yatağıma əyilib şüşələri titrədən səsiylə soruşur: “Kim yatmış, kim oyaq?”

Yatsam, səs verməsəm div məni yeyəcək. Sonra iri bir ağacı kökündən çıxardıb dişlərini qurdalayacaq. Divin dişləri arasından bir-bir qanlı qollarım, qıçlarım töküləcək.

Div dişlərini bir-birinə sürtür. Sanki göy guruldayır və təzədən soruşur: “Kim yatmış, kim oyaq?” Qorxudan titrəyərək cavab verirəm: “Nənə! Hamı yatmış, bir mən oyaq…”
Div donquldanaraq gedir. Mən yorğanın altından başımı çıxardıb gözlərimi tavana dikirəm. Otaqdakı əşyalar əyilib bükülür, qəfildən şəklini dəyişir. Divin dişləri tavandan asılan yabaya dönür. Ocaqdakı son közlər divin qanlı ağzıdı…
“İnsan ətinin iyi gəlir! İnsan ətinin iyi gəlir!”, deyə divin uşaqları üstümə qaçır. Böyük qardaşımı axtarıram. Döşəyimin sağ yanı boşdu… Əllərimlə yastığı yoxlayıram, boşa çıxır, ürəyim sıxılır. Qaranlıq gecələrdə məni qorxu-hürküdən azad edən o səs yoxdu. Əllərimi o qızıl saçlı qoca qadının əllərindən qurtarıb yavaşca müəllim otağına dönürəm. Birdən hər yan pansionat olur. Bütün təkliklər, qorxular, həsrətlər… Sislər duman içində, uzaq bir qürbətdə buğlanır, buğlanır və otağıma yağır. Ağlayıram. Qaranlığı parçalayan o zəng səsi hələ qulaqlarımdadı. Kameraların işığı sönəndə masaya