Böyür-başımda çayır quşları, qaranquşlar, kəpənəklər… Birdən bütün ağırlığımla yerə düşürəm. Düşdüyüm yer o dərənin sahilindəki yamyaşıl çəmənlik deyil. Sərt, soyuq bir məkandı. O saat xülyalarım çəkilir. Yuxulu gözlərimi böyük bir qaranlıqda açıram. Sarı, qırmızı çiçəklər, yaşıl əkinlər, bənövşəyi sümbüllər, qaranquşlar, kəpənəklər yoxdu. Az əvvəl göydə yanan günəş də… Gicgahımdan ilıq-ilıq qan sızmağa başlayır. Əllərimi alnıma aparıram, əllərim qana boyanır.
İkinci qat çarpayıdan düşmüş kimi gicgahım ağrıyır, sızlayır, döyünür… Uşağın çarpayıdan sallanan başını yavaşca yastığına qoyuram.

Koridorun sağındakı son kamera… Hıçqırıqlarla boğulan bir uşaq səsi… “Ana! Anaa!”

Tez qapının ağzına qaçıram, gözləyirəm. Koridorda küləyin o qorxulu səsindən və hərdənbir kameradan gələn bu səsdən başqa heç bir səs yoxdu. Uşaq təkrar inləyir: “Anaa! Anaa!”

Akasiyanın yarı çılpaq budaqlarının kölgəsi qarşıdakı divara düşür. Divardakı kölgələr birdən bir qadın silueti olur. Qadının arxasında da kiçik bir uşaq görünür. Qadının çiynində bir dəryaz var, dəryazın ucunda azuqə torbası… Qadın bir əliylə çiyninə atdığı dəryazı tutub, digər əlində bir səhəng var. Akasiya əyildikcə kölgələr divarda titrəyir. Qadın gedir, arxasına baxmadan gedir. Bu qadın, bu kamerada ağlayan uşağın anasıdı. Uşaq anasının arxasınca qaçıb qışqırır. Qadın eşitmir. Akasiyanın budaqları titrədikcə onların arasından kiçik təpələri aşırmış kimi əvvəl itib sonra yenidən görünür. Külək uğuldadıqca kiçik budaq əyilir, uşaq büdrəyib yerə yıxılır, sonra qalxıb təkrar anasının ardınca qaçır. Kiçik addımlarıyla ona çata bilmir. Anasının arxasınca ağlayaraq qışqırır: “Anaa! Anaa!” Bəlkə də divarda bu uşağın xəyalını görürəm.

Ayaqlarımın ucunda içəri girirəm, səsin gəldiyi tərəfə yaxınlaşıram. Bir uşaq üzüüstə yastığa qapanıb. Çiynindən tutub yavaşca çevirirəm. Yatmayıb, qorxuyla yataqdan qalxır. Sonra hıçqıraraq ağlamağa başlayır. Səsimi qısaraq astadan soruşuram: “Niyə yatmırsan, oğlum?”