Ağlayaraq cavab verir: “Annaaa! A-naa! Anamı…”
“Yaxşı, yaxşı! Ağlama, sakit ol! Yoldaşlarını oyadarsan. Madam yata bilmirsən, qalx görüm, gödəkçəni geyin, haydı, başmaqlarını da tax, mənimlə gəl!”
Bu uşaqla digər kameraları birlikdə gəzirik, sonra mən qabaqda o arxada müəllim otağına gedirik. Otağa girəndə gözləri işıqdan qıyılır, gözlərimə baxa bilmir, davamlı şəkildə içini çəkib ağlayır. Hıçqırıqdan danışığı boğulur, nə dediyi anlaşılmır. “Ağlama görüm! Ağlama, sakit ol, adın nədi sənin?”

İçini çəkir, kəkələyərək cavab verir: “Uh, uh… Mir Seyid.” “Mir Seyid, hansı kənddən gəlmisən?” “Aşağı Civanlıdan.” “Neçənci sinifdə oxuyursan?” “Üçüncüdə.” “Nazan xanımın sinfindəmi?” “Bəli.” “Bura nə vaxt gəlmisən?” “Dö, dö… dörd gündü.” “Niyə başqa yoldaşların kimi məktəb açılanda gəlmədin? Bax, onlar artıq alışıblar.” “Mən kənddə oxuyurdum.” “Demək, kəndinizdə məktəb var, bəs bura nə üçün gəldin, Mir Seyid?” “Məktəbimiz vardı, ıhıı, ıhıı, ıhııı…”
Ağlamaqdan danışa bilmir, sakitləşdirib bu yuxu fərarisini sorğu-suala çəkirəm: “Ağlama, Mir Seyid! Ağlama! Müəlliminiz yoxdu? Demək, təyinat alıb getdi, müəlliminiz gedincə məktəbiniz də bağlandı.” “Yox, müəllimimiz də vardı. Vardı, ıhıı, ıhıı, ıhhıı…”

Mir Seyid tıxanır, boğulur, kəkələyir, danışa bilmir. Sinəsi enib qalxır, bir stəkan su verirəm, udqunaraq içir. “Ağlama, Mir Seid! Bax, birinci sinifdə oxuyan uşaqlar belə artıq ağlamırlar. Ağlama, haydı anlat görüm, niyə kəndinizdə oxumadın?” “O, o, məktəbimizi yandırdılar! Müəllimimiz öldü! Atam da… Iııhıhıhııı!..” “Kim yandırdı, Mir Seyid? Kim öldür…” “Atamı… Atamı…” “Yaxşı, Mir Seyid, yetər, ağlama!”
…
Otağa soyuq hava dolur. Bədənim quru budaqlar kimi titrəyir. Külək qulaqlarımda küyüldəyir, fırtına qopur, qasırğaya dönür. Bu an ağaclar yarpaq-yarpaq sovrulur, dağlar daş-daş ovulur. Ulu dağlar, əngin düzənliklər, sərin yaylaqlar, güllə səsləri önümdən keçib gedir. Bütün dərələr qan olub içimə axır. Mir Seyidə tərəf dönürəm: “Mir Seyid, ağlama, haydı, sakit