b dərin yuxuya getdi.

Sahibəsi ilə əri geri qayıdanda, əri qapını açarla açan kimi qadın dərhal oğlunun otağına getdi. İçəri daxil olanda gördü ki, Zeynəb yatıb. Ayaqqabısı ilə ona bərk təpik vurdu. Zərbədən Zeynəb diksinərək səksəkəli oyandı. O, mürgülü halda ayağa qalxıb, ağlaya-ağlaya mətbəxin küncündəki yerinə çəkildi. Başını boxçasına söykədi və bükülü vəziyyətdə yatdı. Sahibəsi onlar gəlməmişdən əvvəl yatdığına görə, Zeynəbə adətən yemək üçün tulladığı bir parça quru çörəyi həmin gecə vermədi.

Zeynəb sahibəsinin zəhlətökən tapşırıqlarından, zərbələrindən və sillələrindən əziyyət çəkirdi. Sahibəsinin işgəncələri o yerə çatdı ki, bir gün o, qızın bədəninə qızdırılmış dəmir çubuqla dağ basdı. Zeynəb qadının əllərindən sıçrayıb evdən qaçdı. Sürətlə pilləkənləri aşağı düşərkən yolda eyni blokda qulluqçu işləyən Məbrukə ilə rastlaşdı. Zeynəbin hönkür-hönkür ağladığını görən Məbrukə ona nə olduğunu soruşdu. Zeynəb başına gələnləri danışandan sonra Məbrukə dedi:

- İndiki belədi, niyə atana məktub yazıb göndərmisən ki, səni gəlib belə adamların əlindən qurtarsın?

Zəynəb həmin sualı cavabsız qoyub için-için ağladı.

- Onsuz da məni gecə-gündüz işlədən belə adamlardan mən də bezmişəm. Ona görə atama məktub yazacam, gəlsin məni aparsın - deyə Məbrukə dedi.

- Sənə məktubu kim yazacaq, bacı?

- Baqqal Əbdül Qadir. O, yaxşı qəlbli insandır.

Zeynəb başını aşağı əyib bir anlığa sükuta daldı. Onlar ayrıldılar. Hər iki qız öz yolu ilə getdi.

- Axı kimə məktub yazım? Nə atam, nə anam, nə də qohumlarım var. Mən o adamlara qulluq edirəm, əvəzində isə quru çörəkdən başqa heç nə istəmirəm.

Fikirləşdi ki, belə xəsis adamlardan qurtulmaq üçün mütləq kiməsə məktub yazmalıdır.

- Mən tanıdığım xidmətçilərin əksəriyyəti onlarla ədalətsiz rəftar olunanda qohumlarına məktub yazdırmaq üçün Əbdül Qadirin yanına qaçırlar. Amma mənim heç kimim yoxdur.

Çaşqınlıq, iztirab və kədər içində fikirlər onu alıb apardı.

- Niyə mən Allaha məktub yazmıram? Xanım