z yanına aparsın.

- Mən Allahdan başqa heç kimi tanımıram. Axı məni o yaratmışdır. Nə olar, əmi, mənim əvəzimə Allaha məktub yaz!

Balaca qızın acınacaqlı taleyinə Əbdül Qadir göz yaşlarını saxlaya bilmədi. Fikirləşdi ki, əgər bu zavvalı qızın xahişini rədd etsə, onda onun qaranlıq həyatının ümid qığılcımını da söndürə bilər. Siyirməni çəkib kağız-qələm çıxartdı.

- Mən sənin üçün Allaha məktub yazacam. Yaxşı, ona nə demək istəyirsən?

- Yaz və ona denən ki, Zeynəb kimsəsizdir, köməksizdir! Məni yanına aparsın. Bəs məni o yaratmayıb?

Əbdül Qadir özünü məktub yazan kimi göstərdi, sonra zərf çıxartdı. Məktubu zərfə qoyub bağladı və Zeynəbə verdi. Zeynəb ehtiyyatla məktubu iki əli ilə tarım tutdu. Amma marka yapışdırmaq lazım olduğunu heç ağlına da gəlmədi. Çünki belə şeyləri bilmirdi. Davamsız addımlarla yırğalana-yırğalana poçt qutusuna tərəf qaçdı. Çalışdı ki, məktubu içəri saldın, lakin əlləri poçt qutusunun ağzına çatmadı. Məktubu yoldan ötən birinə verib qutuya saldırmaq üçün kiminsə kəlməsini gözlədi. Bir nəfər məktubu Zeynəbdən alıb zərfə baxmadan onu qutuya saldı.

Heç vaxt həyatında əvvəllər duymadığı sevinc hissini birinci dəfə idi ki, indi hiss edirdi. Çünki başqa qulluqçuların öz dərdlərini bölmək üçün qohumlarına məktub göndərdikləri kimi, artıq onun da məktub göndərmək üçün kimisə var idi!

- Məktub Allaha çatacaqmı? Görəsən, o bu gün gedəcək? İndi mən hara gedim? Xanım Zeynəb məscidinə gedim? Yox, yaxşısı budur, poçt qutusunun altında oturub cavab gözləyim.

Torpağın üstündə oturub başını dizlərinə söykədi. Gözləməkdən darıxıb başını qaldıranda ağasını qarşısında gördü. Qorxudan qarabasmış adam kimi bədəni titrədi və cəld ayağa qalxdı. Sahibəsinin əri qolundan yapışıb, möhkəm çəkərək ona evə dönməyi əmr etdi. Mənzilin qapısından girənədək kişi, Zeynəbin qolundan buraxmadı.

Sahibəsi onu gicəlləndirici sillə ilə qarşıladı. Sonra qız zarıyanadək döydü. Axşam düşdü. Hər kəs öz yatağına, Zeynəb də mətbəxin küncündəki quru döşəmənin