Yusif İzəddin İsanın hekayəsini təqdim edir.
Allaha məktub

O bilmirdi, “Zeynəb” adını ona kim qoyub. Nə vaxtsa ata-anasının, qohum-əqrabasının olduğunu heç düşünməmişdi də. Hətta dünyaya gəldiyindən neçə il ötdüyünü belə bilmirdi. Kaş o hər şeyi xatırlayaydı, çünki bir neçə gündən sonra onun yeddi yaşı tamam olacaqdı!

Hər zaman o, özü haqqında düşünəndə, yaxud küçə boyunca piyada gedəndə günləri, başına gəlmiş hadisələri yadına salardı. Səbəbini bilmədiyi göz yaşları ona heç cürə kömək edə bilməzdi.

Qış gecəsidir. Həmişəki kimi o, Xanım Zeynəb ziyarətgahındadır*. Əyninə rəngi çoxdan solmuş nimdaş, nazik köynək geyinmişdir. Demək olar ki, çılpaqdı. Üzünün rəngi solğun və çox arıq idi.

Bir kök kişi yanından ötüb keçirdi. Ona tərəf qaçıb xahiş etdi ki, yemək almaq üçün ona üç millim** versin. Amma kişi onu söydü. Bu anda yolun o biri səkisi ilə gedən bir qadını görüb dərhal ona tərəf yüyürdü. Lakin o da fikir vermədən yoluna davam etdi. Hiss etdi ki, yorulub. Ziyarətgahın yaxınlığındakı həmişəki yerinə yatmaq üçün qayıtmaq qərarına gəldi. Ac qarınla yuxuya getmək onu narahat etmirdi. Ona görə ki, yeməyini müntəzəm vaxtında yemirdi. Yemək almaq üçün kifayyət edəcək qədər pul toplaması isə bəxtdən aslı idi.
Həmişəki yerinə qayıdarkən yolda bir qadını görüb pul üçün əllərini ona açdı. Qadın nəzər salıb, qayğıkeşcəsinə onu sorğu-suala tutmağa başladı:

- Səninlə yaşayan valideyinlərin var?

- Xeyir, mənim nə anam, nə də atam var.

- Nə üçün dilənirsən?

- Yemək üçün.

- Niyə bir evdə bu vatadək qulluqçu işləmirsən?

- Elə evləri tanımıram. Bunu mənə deyən də olmayıb.

- Yaxşı, əgər səndən mənim evimə gəlməyi, orada işləməyi xahiş etsəm razılaşarsamı? Əvəzində də qarnını doyurarsan.

Zeynəbin üzündə sanki sevinc parladı və fərəhdolu səslə: “Hə, razıyam!” - dedi.

Qadınla Zeynəb bir neçə küçə piyada gedərək qadının çoxmərtəbəli, naxışlı binada olan mənzilinə çatdılar. Onlar liftlə yuxarı qalxıb mənzilə daxil oldular.

Hə, - qadın dedi, -