- Kimin?

- Yetişmiş yemiş dilimi kimi çəhrayısifət bir gəncin. Amma sənin kölgən yoxdur. Niyə? Nədən ötrü?

- İnsanlar kölgələrdən qorxur. Ona görə də onu meşənin kənarında qoyub gəldim.

- Mən baxmıram, amma hər şeyi görürəm.

- O, - oğlan heyranlıqla dedi, - sizin belə bacarığınız da var...

- Mənim səni qapımın o üzündə saxlamaq bacarığım var!

- Sizin öhdənizdən gəlmək mənə su içmək qədər asandır, - oğlan öz-özünə pıçıldadı.

- Uduzarsan. And içirəm ki, uduzarsan.

- Mən uduzmağı sevmirəm. Nə deyirəm ki… Sadəcə, bu şüşəni qapının önünə qoyuram.

O, evin divarlarının o üzündə qarının qəlbinin necə döyündüyünü eşidirdi:

- Dayan, içində nə var onun? Mən bilməliyəm ki, qapının önünə qoyulan nədir?

- Yaxşı, - oğlan dedi.

- De, tez elə…

- Bu şüşə qabda, - oğlan pıçıldadı, - sizin on səkkiz yaşınızın tamam olduğu birinci gün və birinci gecə var!

- N-e-cə?!

- Eşitdiyiniz kimi.

- Gün və gecə… On səkkiz yaşım olduğu gün və gecə?

- Bəli, bəli.…

- Bu şüşə qabda?

Oğlan qabı yuxarı qaldırdı. Gənc qadının bədəni kimi xoş girintili və çıxıntılı idi. Şüşə qab bərq vurdu, yaşıl-qırmızımtıl alov diliminə bənzədi. Pələngin gözlərinin içindəki köz kimi işıldadı. Gah işıq saçdı, gah narahat-narahat alovlandı.

- İnanmıram, - qarı qışqırdı.

- Onu bura qoyub gedəcəyəm. Mənsiz şüşədəki cövhərdən bir çay qaşığı için. Görərsiniz, nə baş verəcək.

- Bu zəhərdir?

- Yox.

- Ananın canına and iç.

- Anam yoxdur.

- Bəs nəyə and içə bilərsən?

- Öz canıma.

- Onu içən kimi ayaqlarımı uzadıb gəbərəcəyəm. Sənə bu lazımdır, hə! Sən bunu istəyirsən?

- Əksinə, bunu içib diriləcəksiniz.

- Mən ki, ölməmişəm.

Gənc gülümsədi:

- Doğrudanmı?

- Dayan! Qoy öz-özümdən soruşum. Ey, sən ölmüsən? Ölmüsən? Ümumiyyətlə, sən yaşayırdınmı?

- On səkkiz yaşınızın tamam olduğu gün və gecə… Düşünün.

- Eh, bu çox-çox əvvəllər olub! - qarı əsdi. Tabut qapağı kimi bərk-bərk bağlanmış pəncərənin önündə siçan kimi tərpəndi.

-