qadınlardır əslində. Hər damla yetkinləşdirir qadınları, amma yetkinləşdikcə sadəlövhcə inandıqları eşq gerçəyi onların gözündə kiçilir.

Kiçildikcə dəyərini itirir və bax, o zaman özlərinə sarılıb yeni bir qadın yaradırlar özlərindən. Güclü, məğlubedilməz, məğrur və… eşqə inanmayan.

Adamlar çox vaxt soruşurlar, nəyə görə bu qədər subay qadın var deyə; hamısı da karyera dərdində.

Çünki inanclarını itirdi o qadınlar. Zamanla ürəklərinə o qədər iynə saplandı, o qədər çox ağladılar ki.

Artıq özlərindən başqa doğru olmadığına inanırlar və buna görə özlərinə sarılırlar.

Çünki bilirlər ki, sarıldıqları adamlar onlara layiq olmadı, həm də heç bir zaman. Həmişə bir mənfəətləri oldu sarıldıqları adamların… Başqa nəyə görə sarılsınlar ki?

Niyə sarılaq ki?

Ətrafımızda ürəkdən ağlayan bir qadın varsa bilin ki, o böyüyür, yetkinləşir.

Bilin ki, o gerçəkləri qəbul etməyə başlamışdır.

Bilin ki, artıq eşqin olmadığına inanmışdır.

Bilin ki, qucaqlamalı ancaq bir şeyi qalmışdır.

O da kim, nə deyə soruşmayın.

Çox ağlayan qadınlar əvvəldə axırda özlərini qucaqlayırlar