çalırdı.

Yəqin ki, sakin Nyu-Yorkun qaynar istisindən canını qurtarıb uik-endə gəlmişdi və necə olmuşdusa, qapının düyməsi basılı qalmışdı, ya da qapının mexanizmi korlanmışdı. Stivi yataqdan təzəcə qalxmış vəziyyətdə gördüm.

Biz nə barədəsə danışdıq, amma nə mən onun qonağı haqqında soruşdum, nə də o öz qonağının kimliyi haqqında məlumat vermədi. Nəhayət, qapının zəngi çalındı və Stiv: - “Buyur, bu da Con!” - deyərək hədsiz maraqla mənə baxdı.

İçəriyə mənim kimi eynəkli və elə mənim boyumda bir şəxs daxil oldu. Biz qısa tanışlıqdan sonra masa arxasına keçdik. Çaxır içirdik. Con da bir qədəh götürdü. Stiv və Con bir neçə kəlmə danışdılar. Stiv nəyisə gözləyərək elə hey mənə baxırdı. Nəhayət, o məndən soruşdu: “Edvard, sənə elə gəlmirmi ki, səninlə Con bir-birinizə yaman oxşayırsınız?”

Mən adama diqqətlə baxdım. Yox, o tamamilə başqa adam idi, onun sifəti mənə tanış deyildi. Yalnız özümü cəmlədikdən sonra böyük çətinliklə də olsa onun sifətində öz sifətimin cizgilərini tapdım.

Burun, dodaqlar, əzələlərin quruluşu, saç stili eyniydi. 50-ci illərin sonu, Elvis Presli dövrünün adi saç düzümü. Onun da eynəyi mənim eynəyim kimiydi - qara rəngdə, plastik sağanaqlı.

Ola bilsin ki, biz eyni idik, amma mənə müxtəlif cür görünürdü. Stiv onu mənə göstərib “sənin oxşarındır” deyənədək onu tanımırdım. İş burasındadır ki, mən özümü başqa cür təsəvvür edirdim, özümü başqa cür görmək istəyirdim.

Onun sifəti heç xoşuma gəlmədi. Əgər mən qadın olsaydım, onun sifətinə maraq göstərməzdim. Onun üzündə nəsə pis və maraqsız bir şey vardı. Bu müşahidə məni pərt etdi. Məgər mənim sifətim də beləydi? Hər şeydən əvvəl o sağlam idi, üzü də sağlam idi.

Məncə, onda ruhanilikdən əsər-əlamət yox idi. Gözlər demək olar ki, nəzərə çarpmırdı, nəzərə çarpan eynək idi. Onun sifəti daha çox maraqsız “square” insanın üzü kimiydi. Belə sifət biznesmenlərdə, yaxud, keyfiyyətsiz geyim mağazasının müdirində ola bilərdi. Sifətinə baxanda bilmək olurdu ki, Con o qədər də böyük adam