m deyil.

Yalnız bir qədər sonra nahar etmək üçün getdiyimiz restoranda mənə məlum oldu ki, Condakı sifət təkcə onun sifəti deyil, həm də yazıçı Eduard Limonovun sifətinin surətidir. Bu sadə kəşf məni çox heyrətləndirdi. Stolun arxasında öz oxşarımla oturub qırmızı çaxır içə-içə birdən dəhşətlə özüm haqqında düşünməyə, insanların məni necə gördüyünə yenidən baxmağa məcbur oldum.

“Doğrudanmı mən bu qədər xoşagəlməz və eybəcərəm?! - deyə fikirləşdim, - Bu nazik, qansız dodaqlar, dik burun, balaca çənə və anamdan irsən keçmiş çənəaltı qırışlar… Bəli, bunlar nəinki kişi gözəlliyinin etalonu deyil, əksinə, qədim, alababat kişi etalonudur”.

Mən düz otuz yeddi il bu sifətlə yerdə gəzmişəm. İkinci boşqabı yeyəndə mənə isti tər gəldi, kondisioner avqust istisini içəri buraxmasa da dəqiqəbaşı salfetlə alnımın tərini silməli olurdum. “Eybəcər! Ruhsuz!” - Cona baxaraq fikirləşirdim. Sifətimiz yarımprofildən lap eybəcər görünürdü.

Yanımızda Stiv oturmuşdu, yaraşıqsız və alçaqboylu olmasına baxmayaraq Jan Jeneyə oxşayırdı. Onun üzü kifir olsa da maraqlıydı. Mən öz üzümü Stivin üzüylə dəyişərdim. Deserti yedikcə kefim əməllicə pozulurdu. Buna səbəb həm də o idi ki, Con xristianlığa laqeyd olduğumu bilib darvinizmin yalan olduğunu söyləyib dünyanın yaranması və daha başqa şeylər haqqında danışaraq məni düz yola yönəltmək istəyirdi.

Mənim üçün “Cezüs friks” qədər xoşagəlməz adamlar yoxdur. Onun nitqindən riyakarlığın və əvvəllər mənim üçün çətin olan Nyu-Yorkun qış günlərində isinmək və vaxtımı keçirməkdən ötrü arabir baş çəkdiyim xristian kitabxanalarının qoxusu gəlirdi. Nəhayət, onun xristian mühazirəsinə etiraz edəndə o, mənə incil göndərəcəyini deyib susdu.

Mən “çox sağ ol, lazım deyil,” cavabını verdikdə o, tələsmədən dedi ki, ildə heç olmasa iki dəfə İncili vərəqləsəm, mənim üçün faydalı və gərəkli olar. Çiyinlərimi çəkdim. Bütün bunlardan artıq bezmişdim. Təkcə o xoşuma gəldi ki, Con ata Stivlə mənim etirazıma məhəl qoymayıb hesabı özü verdi. Keşişin