xarakterində deyəsən, işıqlı cəhətlər qalmışdı.

Məlum oldu ki, o, peşəkar ruhanidir, Vaşinqtonda moizələr oxuyur və D. S. imzasıyla radioda çıxış edir. “Niyə də olmasın? - fikirləşdim, - sakit Con ata. Görəsən yazıçı Limonov da bu qədər sakit və tox görünür?”

Onu da düşünürdüm ki, görəsən mənim üzümdə hamıdan gizli saxladığım ehtirasım, günahım oxunurmu, bilinirmi ki, mən yenicə başlayan sadistəm? Buradaca oxucuya demək lazımdır ki, dərhal yazıçı Limonovu önlüyü al qana bulaşmış halda əlində kəlbətin Nyu-Yorkun qaranlıq binalarında öz qurbanına işgəncə verən adam kimi təsəvvür etməsinlər.

Mən seksual oyunda yalnız oxucu kimi vəziyyətə hakim olmağı nəzərdə tuturam. Şallaqla bir-iki dəfə ordan, burdan şappıldatmaq, dəri qandal, vəssalam. Onun üzünə baxıb fikirləşdim ki, bizim üzümüzdə şərəfli sadistlər cərgəsinə qoşulmağımızı nişan verən heç bir əlamət sezilmir. Xeyir, biz ser Stefan kimi deyilik.

Mən karıxdığımı hiss etdim. Sifətlərimizin oxşarlığı günahlarımızın da eyni olduğuna dəlalət eləmir. Stivin mənzilinə qayıtdıq və müqəddəs Conun fotoaparatını götürərək yenə də Sent-Mark küçəsinə gəldik. Şəkil çəkməkdə naşı olan Stiv bizim bir neçə şəklimizi çəkdi. Sən demə, Con ata kitablarımdan birini oxuyubmuş, ona görə mənimlə maraqlanır, fotoşəklimi yadigar saxlamaq istəyirdi. Stiv şəkil çəkməyi bacarmadığından bu iş bir xeyli uzandı.

Fotoseansın sonunda Stiv getdi, onun yanına məşuqu gəlməliydi və mən Con atayla tək qalmalı oldum. Soruşdum ki, o hansı tərəfə gedir? Cavab verdi ki, bu gün onun heç bir işi yoxdur və o, Qrinviç Vilec küçəsi boyu gəzişmək istəyir. Mənim də heç bir işim yox idi, ancaq qətiyyən onunla bir yerdə olmaq istəmirdim.

Biz mənasız şeylər haqqında danışaraq gəzişirdik. O dedi: “kitabdan məlum olur ki, Nyu-Yorku yaxşı tanıyırsınız, yəqin xırda döngələrə də yaxşı bələdsiniz, mənə qeyri-adi nəsə göstərmək istəməzdinizmi?” Ona dedim ki, düzdür, mən bu şəhəri yaxşı tanıyıram, amma məndə şəhərə qarşı heç bir maraq qalmayıb, ona görə