ə də nəsə göstərməyə həvəsim yoxdur.

O şeir yazmağından danışdı. “38 yaşıma qədər bir neçə şeir yaza bilmişəm” dedi. Mən ona Kavafinin bütün ömrü boyu balaca bir kitab yazmasına baxmayaraq, yeni dövrün nəhəng şairlərindən biri hesab edilməsini xatırladaraq təsəlli verdim. Con ata təbəssümlə dedi: “Axı mən Kavafi deyiləm”.

Rastımıza çıxan birinci dayanacaqda ondan canımı qurtara bilərdim, lakin nədənsə şəhərin qurtaracağına tərəf getməyə başladım. İsti olduğundan əynimdəki köynəyi çıxardım və qurşaqdan yuxarı çılpaq halda müqəddəs ata ilə birgə addımladım. O, dedi ki, mənim gözəl bədənim var.

Onun bu sözləri diqqətimi çəkdi. Sözlərindən kübarlıq duyulurdu. Bir də nəsə… Stiv homoseksualist idi. Conun da homoseksualist olmasında qəribə heç bir şey görmürdüm. Lakin müqəddəs Con? Maraqlıydı.

Pensilvaniya küçəsində ondan ayrılıb Kolombus küçəsinə, evində yaşadığım dostumgilə getməyə hazırlaşırdım. Amma getmədim və biz şeir barədə danışmağa başladıq. Mən bir neçə şeirimi ona oxudum, Con bəyənmədi.

Mən ona baxa-baxa fikirləşirdim ki, Allahın keşişi homoseksualistdir? Qərara gəldim ki, nəyin bahasına olursa-olsun, onu etiraf etməyə məcbur edəcəyəm. 59-cu küçəyə çatanda ona təklif etdim ki, bəlkə nəsə içək? Pivə, pivə içək!

Ömrüm boyu kasıb yaşadığıma görə həmişə ucuz əyləncələrə üstünlük verirəm. Marketdən ucuz pivə alaraq skamyalardan birində oturmaq istədim, lakin açıq mağaza tapa bilmədik. Con ata bara getməyimizi təklif etdi və dedi ki, narahat olmayım, hesabı özü ödəyəcək. Ok.

Nəhayət, biz Linkoln mərkəzi ilə üzbəüz Brodveydə, camaatın sıx olduğu, işgüzar homoseksualistlərin son bir neçə ildə tikdirdikləri barlardan birində oturduq. Xoşagələn, şimpanzeyə bənzəyən ofisiant oğlan bizə yaxınlaşıb Con atayla məni qardaşa oxşatdı. Biz bir-birimizin üzünə baxaraq gülümsədik və onun gümanını təsdiqlədik. Beləcə, qardaş olduq, qardaşlar “Ginnes” pivəsi sifariş etdilər.

Gecə saat birdə üçüncü “Ginnes”i sifariş edəndə biz hələ də poeziyadan danışırdıq.