, gülümsəyərək əlini cibinə saldı, portmanatından bir yeniyetmənin polaroid fotoşəklini mənə uzatdı. “Gözəl oğlandır” - yazıçı Limonov təriflədi. - “Çox, - Con nəzakətlə təsdiqlədi, - onun atası fəhlədir.

Onlar heç vaxt bilmədilər ki, mən uşaqla hansı münasibətdəyəm. Anası indiyədək mənə minnətdarlıq məktubları yazır. Mən həqiqətən onu küçədən yığışdırdım və adam elədim” - Con günahkarcasına gülümsəyir. “Keçən ilə qədər onun universitetdə təhsil haqlarını ödəyirdim. - Con ah çəkdi. - İndi onun nişanlısı var. Təəssüf ki, o məni heç vaxt sevmədi. O, məndən utanırdı.”

Mən Cona tərəfkeşlik eləmək istəyirəm. Adətən, sevənlər insanabənzər gözəl əclaflardır. Con isə mən idim, mənim oxşarım. Şəklini əlimdə tutduğum oğlana qarşı məndə nifrət hissi oyandı. “Yaraşıqlı fərsiz!”-mən qəzəblə fikirləşdim. Biz Conla çirkin olsaq da geniş qəlbliyik.

Con Viktoru tərifləyib göylərə qaldırır, onun bədəni haqqında nəzakətlə danışır, mənim isə bütün təsəvvürlərim alt-üst olur. Con mənim nəzərimdə birdən-birə vurulmuş xəyalpərvərə çevrilir. Onun qarasaçlı Viktorusa insafsızcasına hədiyyə qoparan əclaf kimi qarşımda dayanır. Çünki əsl insan, lap on yaşı olsa belə, kiminlə istəsə, yataqda kef çəkə bilər, lakin öz bədənini satmamaq şərtilə… Qancıq Viktor...

Mən oxşarımla həmrəy oluram. İndi o, xoşuma gəlir. Hər halda onun faciəsi var, sirri var, əzab mənbəyi var.

“Mən iki həyat yaşayıram, - o, ah çəkərək deyir, - və bundan dəhşətli dərəcədə yoruluram. Radioda psevdonimlə çıxış edirəm. Allah eləməsin, kimsə məni tanıyar, qiyamət qopar! Vaşinqtona köçəndən bu şəhərdə məhəbbət əlaqələri qurmağı özümə qadağan eləmişəm. Bu iş üçün Nyu-Yorka gəlirəm, burda məni heç kim tanımır. Mən sizdən fərqli olaraq, özümü cazibədar saymıram, buna görə də məhəbbəti pulla alıram. Sevişməyə görə pul verirəm.”

“Görəsən o niyə belə düşünür ki, mən özümü cazibədar hesab edirəm?” deyə fikirləşdim. - Mən də sevgini alıram,-gülümsəyərək deyirəm,- mənim partnyorlarım yatağa əksər hallarda ona görə