girirlər ki, mən yazıçıyam. Mən məhəbbəti psixoloji valyuta ilə alıram. Con ata, əgər mən yazıçı Edvard yox, sadəcə Edvard olsaydım, onda mənim yatağım səhra kimi boş olardı”.

O, məni anlayır, gülümsünür və biz dərindən nəfəs çəkirik. “Sizin fiquranız mənimkindən yaxşıdır, əzələlisiniz, qarnınız da yoxdur” - o, paxıllıqla deyir.

“Hə, - mən razılaşıram, - ancaq üzümüz...”

“Düzdür, bir də eynəyimiz...” - Con ata təsdiqləyir.

“Mən çox içirəm. Bu, ədəbiyyatçıların peşə xəstəliyidir” - mən deyirəm.

Biz “Ginnes”imizi içirik. Artıq gecə saat ikidir və kafe yavaş-yavaş boşalır. Ofisiantlar stulları çevirib stolların üstünə yığırlar. Con ata pivələrin pulunu verir.

“Mənimlə getmək istəyirsiniz?” - birdən o, soruşur. Müqəddəs ata sərxoş idi, lakin bu pis deyildi, ondakı keşiş ciddiliyindən əsər-əlamət qalmamışdı. “Mənimlə birlikdə “Sennik”ə getmək istəyirsiniz?” - o, davam edir. Və aydınlaşır. - “Bu, səkkizinci avenyuda olan bardır, oğlanları orda tapıram, əliaçığam, səxavətliyəm, onlar mənim yatağıma həvəslə gəlirlər… Sonra biz otelə, mənim nömrəmə gedərik.”

Onun səsində intim qətiyyətsizlik hiss olunurdu. Bu sözdə çox məna ola bilərdi. Bir, yaxud iki oğlan götürüb otelə getmək - bu bir variant. İkinci variant: mən onunla otelə gedirəm və orada sekslə məşğul oluruq… Lakin ikinci variantın ehtimalı azdır. O, pedofildir, mən isə saç-saqqalı ağarmış qoca kişiyəm. Bəlkə xuliqanlıq etmək istəyir? Onun üzünə güzgüyə baxdığım kimi baxıram. Öz sifətimdə olan insanla sevişmək?

Mən getmədim. Biz bir-birimizin əlini sıxıb ayrıldıq. Gecə gözəl Viktor yuxuma girdi, o, beysbol ağacıyla Con atanın başına vururdu. Con ata çılpaq idi və onun cinsi orqanı mənimki