Arıq cüssəli bir siciliyalı idi bu Becid, — qəmgin mulat sifəti vardı, əlləri də uzanıb plaşının qollarından çıxardı. Hər dəfə də bu cür «iş»lərə gedəndə o, kim bilir, nədənsə qəşəng geyinərdi: başında şlyapa, boynunda qalstuk, əynində də su keçirməyən plaş. Aradan çıxmaq lazım gələndə isə, plaşının ətəklərini qaldıraraq, sanki qanad açmaq istəyən quş kimi yerindən götürülərdi.

Becid, tez şuxerə2 — deyə Diribaş burun dəliklərini oynadaraq söylədi.

Becid könülsüz-könülsüz yerindən tərpəndi. Çünki bilirdi ki, Diribaş burun dəliklərini get-gedə daha da tez-tez oynada,nəhayət, dayanıb, tapançasını çıxara bilərdi.

Görürsən oranı? — deyə Diribaş İsabalaya işarə elədi.

Bir qədər hündürdə, sınıq şüşə yerinə karton vurulmuş balaca pəncərə idi.

— Dırmaşırsan, girirsən içəri, açırsan mənimçün. Göz-qulaq ol, bayırdan görünən lampaları yandırıb-eləmə, — deyə Diribaş izah etdi.

İsabala hamar divara meymun kimi dırmaşmağa başladı, kartonu sakitcə irəli basıb, başını içəri soxdu. Buna qədər o, heç bir iy duymurdu, ancaq indi birdən nəfəs alanda, burnuna şirniyyata xas olan qoxu axını vurdu. O, aclıqdan da güclü olan, keçmiş zərif bir duyğunun xatirəsinə bənzər titrək həyəcan keçirdi.

— Deyəsən, buradakıların hamısı şirniyyatdır, — deyə o düşündü.

Neçə illər idi, lap müharibə başlanandan o, doyunca şirniyyat yeməmişdi. İndi həmin bu şirniyyatı tapmayınca o, hər yeri eşələyəcəkdi, əmin ola bilərsiniz. O, qaranlıqda aşağı enməyə başladı, ayağı telefona dəydi, şalvarı süpürgəyə ilişdi, nəhayət, yerə düşə bildi. Şirniyyat qoxusu daha da güclənirdi, ancaq bilmək olmurdu ki, hansı tərəfdən gəlir.

— Burada, deyəsən, kalan şirniyyat var, -deyə İsabala yenə fikirləşdi.

O, qaranlığa alışmağa çalışaraq, qapını tapıb Diribaşı içəri buraxmaqdan ötrü əlini irəli uzatdı. Ancaq dərhal ikrah hissi ilə onu geri şəkdi: burada, onun qarşısında yumşaq və yapışqan bir heyvan, olsun ki, bir dəniz heyvanı gizlənmişdi. İsabalanın əli havadan asılı qalmışdı, — yapışqan, nəm