m və sanki qartmaqla dolu bir əl. Hiss etdi ki, barmaqlarının arasında nəsə yumru şeylər, sanki vəzilər kimi, şişlər əmələ gəlib. O, qaranlıqda gözlərini bərəldir, əlini burnunun qabağına tutsa da, heç nə görmürdü. Düzdür, heç nə görmürdü, ancaq qoxunu hiss edirdi. Birdən o, güldü. Başa düşdü ki, torta toxunub, əlinə yaxılan da krem və şəkərli albalıdır.

İsabala dərhal əlini yalamağa başladı, — o, bir əlini yalayır, o biri əlilə isə ətrafda eşələnirdi. Bu dəfə o, üstü möhkəm, ancaq qabarcıqlı qabıqla örtülü yumşaq bir şeyə toxundu: krafen3 idi. O, ətrafda eşələnməyinə davam edə-edə krafeni bütövlüklə ağzına soxdu. İçində mürəbbə olduğunu hiss edəndə, ondan ani bir sevinc gülüşü qopdu. Əla yer idi. Qaranlıqda əlini hansı istiqamətə uzadırsan-uzat, mütləq yeni bir şirniyyat növü tapacaqsan.
Bir qədər aralıda kimsə qapını səbirsizliklə döyürdü. Diribaş idi, gözləyirdi ki, onun üçün açsınlar. İsabala səs gələn tərəfə üz tutdu, ancaq əlləri əvvəl tort-bezelərə, sonra isə badam pirojnalarına toxundu. Qapını açdı. Diribaşın cib fənəri onun kremdən ağarmış bığlarını, sifətini işıqlandırdı.

— Bura şirniyyatla doludur! — deyə İsabala ucadan pıçıldadı, guya ki, Diribaş bunu bilmirdi.

— Şirniyyat vaxtı deyil, — Diribaş onu əli ilə kənar etdi, — vaxtı itirmək olmaz. O, fənərindən süzülən nazik işıq zolağı ilə ətrafı nəzərdən keçirə-keçirə irəli yeridi. İşıq saldığı hər küncdə uzanıb gedən rəflər, rəflərdə sıra ilə düzülmüş vazalar, vazalarda isə hər cür formada və rəngdə pirojnalar topası, yanılı şamlardan axan mum kimi yerə damcılayan krem dolu tortlar, müxtəlif növ bulka yığını, alınmaz nuqa və halva qalaları görünürdü.
Birdən, İsabalanı dəhsətli təlaş bürüdü — bütün bu gördüklərini yeyib doymağa vaxtının çatmayacağından, bütün bu şirniyyat növlərinin dadına baxmadan aradan çıxmalı olacağından, bütün bu bolluğun onun həyatında yalnız bir neçə dəqiqəlik mövcud olacağından xəbər verən bir təlaş! Onun gözünə nə qədər çox şirniyyat dəyirdisə, həyəcanı da bir o